John Bindels (JB) Ik heb geen boek geschreven, maar eerder geschreven columns ( vanaf 2001) geselecteerd, geactualiseerd en gebundeld. Gericht op iedereen die de glitter en glamour doorziet en wil weten wat erachter zit.

JR: Het boek bestaat uit meerdere columns. Thema’s zijn o.a. het taalgebruik, de ingewikkelde herkomstbenamingen in Frankrijk etc. Je stelt het de maat nemen van collega’s ter discussie. Op taalgebied neem je echter de maat van collega’s. Het lijkt een contradictie..

JB: Jouw formulering is niet de mijne. Het gaat om zin en onzin in de wijnschrijverij. En onder onzin plaats ik dan een vaak bedenkelijke, gebrekkige of ontsporende uitdrukkingsvaardigheid, waarin de boodschap armzalig is verpakt. Ik bestrijd principieel het paternalisme en de bovenmeesterij van bepaalde wijnologen. Dat zijn figuren die de eenvoudige consument in geschrifte minachten, maar vanuit diezelfde doelgroep wel de kassa willen horen rinkelen.

JR: Je noemt de website www.lekkerwijntje.nl nauwelijks, maar ze verkopen wel rechtstreeks wijn en hebben sterke commerciële bindingen. Jouw bijdrage is essentieel voor deze site. Hoe rijm je dit met je kruistocht voor scheiding commercie en wijnschrijverij?

JB:Ik vond destijds een medium dat mij in staat stelde ongehonoreerd en dus niet afhankelijk van enige beloning op te schrijven wat ik aan afwijkingen waarnam, Net zoals een dagblad maakt dit medium tot heden een correct onderscheid tussen alles wat onder commercie kan worden samengevat en het redactionele deel. Het is onjuist dat die website aan wijnverkoop doet of ooit heeft gedaan. Lekker Wijntje heeft wel wijnwebwinkels 'gehost'. maar dat is iets anders dan zelf handelen. Ik ken wijnwebsites waar redactie en commercie finaal door elkaar lopen. Vergeleken daarmee doet LW het keurig, vind ik.

JR: De Franse ambassadeur schreef een inleiding. Volgens mij heeft hij de tekst niet gelezen. Waarom deze eenzijdige focus op Franse wijn? De wijnwereld is toch inmiddels sterk veranderd?

JB: Moet je de ambassadeur vragen, die er toen zat . Hij heeft alle artikelen vertaald onder ogen gekregen. Dus je constatering klopt niet. Hij geeft er in ieder geval blijk van dat hij mijn visie interessant vindt. Sterker nog: in zijn optiek zou een vertaling van die visie in het Frans de moeite waard zijn. Zie zijn voorwoord.

JR: In je boek noem je soms de personen bij naam zoals Eric Sauter en Ilja Gort. Waarom noem je niet René van Heusden en Ronald de Groot - die in hun columns in Perswijn stevig op jouw inhakken - niet bij naam?

JB: Een columnist in de journalistieke betekenis heeft vrijheden die hij naar believen kan aanwenden. En vaak worden situaties zo duidelijk beschreven dat er geen misverstand over kan bestaan.

JR: Je taalgebruik is vaak barok, je toonzetting wel erg gezwollen. Het bevordert m.i. niet de leesbaarheid. Wat is je reactie?

JB: Hier geeft de interviewer duidelijk een mening. Daar kun je het mee eens zijn of niet. Taal is gans een volk. En schrijven is meer dan woorden achter elkaar zetten. Wie weinig leest of discussieert heeft een beperkte woordenschat. Formuleert iemand daar bovenuit, dan vindt de taalbarbaar al gauw dat de tekst 'te moeilijk' is. Ja, voor HEM. Maar er zijn nog andere lezers. En soms heeft de een meer kaas gegeten van taal, stijl en zinsritmiek dan de ander. Blijf bij je leest, is mijn advies. En verguis niemand vanuit de verkeerde discipline. Dat lijkt mij een zwaktebod.

JR: Je stelt een soort gedragscode voor wijnschrijvers en wijnjournalisten voor. Volgens mij is het een typische Nederlandse regeldrift. Waarom vertrouw je niet de ‘marktwerking’?

JB: de markt is op zichzelf al commercieel. En menig wijnschrijver zwicht daarvoor vanwege de inkomsten . Ik ben voor een gedragscode die grenzen stelt . Publicisten moeten niet in dienst van de opbrengst staan, maar van de objectiviteit. Voor degenen die daar geen begrip voor hebben, is de code de limiet.

JR: Soms lijken de passages in je boek op een persoonlijke afrekening. Vind je dit journalistiek verantwoord?

JB: Je geeft weer een eigen mening, waardoor de vraag niet waardevrij is. Daar hoef ik dus niet op in te gaan. Maar als je de opvattingen daaromtrent van de Nederlandse Vereniging van Journalisten kent, dan leer je daaruit dat columnisten, binnen de grenzen van de wet, mogen overdrijven. Jij gebruikt de verkeerde term voor wat ik zie als lik op stuk. En liefst in badinerende vorm. Ik hou nou eenmaal niet van goedkoop ' scoren'. Ik ridiculiseer wel figuren die zichzelf profijtelijk tot wijnadel hebben verheven maar de code van deze eerste stand niet beheersen, noch waard zijn. Maar ik hou het altijd speels, want we moeten kunnen blijven lachen en relativeren. Trouwens wie op in de media hier en daar een plaagstoot uitdeelt, moet ook kunnen incasseren. En van sommige opponenten is dat teveel gevraagd.
.

JR: Mij valt op, dat de toonzetting in je boek erg schoolmeesterachtig is en weinig tolerant. Waarom noem je niet de positieve ontwikkelingen in de Nederlandse wijnwereld?

JB: Het wordt monotoon, maar weer een vraag waarin al een eigen oordeel is verwerkt. Dat gun ik je. Maar houd er rekening mee dat anderen het daarmee niet eens zijn. Zie de achterflap van het boek. En kijk op wijnwebsites die al iets over het boek hebben geschreven."Literatuur', 'trefzeker', 'humor', 'vinger op de zere plek', 'scherpste wijncolumnist' zijn enkele reacties. Ik neem daar met gepaste en relativerende afstand kennis van.

JR: Je polariserende toon roept in de wereld van de wijnliefhebbers soms wat weerstand op. Het Wijn Prikbord heeft jou bijvoorbeeld diverse malen geëxcommuniceerd. Geniet je niet stiekem toch een beetje van die confrontatie?

JB: Als prikkers -en wie zijn deze subvino' s helemaal- je bediscussieren, en dat tap ik af en toe bewust uit hun
testosteron-voorraad af, geven ze daarmee aan dat de betrokkene er op zo' n moment kennelijk toe doet. Anders zouden ze hem doodzwijgen. En verder bestrijk ik in de wijnwereld niet het veld van de gratis promotie voor allerlei importeurs. Doen ze objectief gezien dingen die de moeite waard zijn, dan meld ik dat geregeld. En zeker als daarbij geen puur commerciele drijfveren in het geding zijn. Ik wil de zaken graaq doorzichtig houden. En niet langs allerlei sluipwegen mijn girorekening laten spekken.

JR: Is dit je laatste wijnboek of zit er meer in het vat?

JB: Weet ik nog niet. Hangt af van wat er in het wijnwereldje gebeurt.

JR: Wat vind je de sterke en zwakke punten van je boek?

JB: Lijkt mij een sollicitatievraag. En ik ben al met pensioen.
Daarom heb ik er ook geen behoefte aan al of niet vet te verdienen aan
het onderwerp wijn. Dat maakt mijn positie ook minder commercieel
verankerd dan die van de vragensteller. Voor het overige is het
inhoudelijk oordeel aan de lezer, lijkt mij. Met de kanttekening dat
de uitgever grenzen heeft gesteld aan de omvang van het boek. Daardoor
komen zaken met restrictie aan de orde. Niet onuitputtelijk dus.

JR: Waarom zo weinig aandacht voor wijn en internet?

JB: Mijn invalshoek: als het uitsluitend en vakmatig over wijn
gaat, moet je niet bij WIJN MET PRIK zijn. Daar zijn de proefcolumns voor.
En die zijn, zoals gezegd, geen onderwerp van het boek. In de
Wijnwijs-columns gaat het veelal over ophef, rumoer en schandaaltjes.
Voor al het andere zijn er websites die al of niet om hun kwaliteit
gewaardeerd worden. Ik beoordeel ze zelf op hun geloofwaardigheid. En
die kan in mijn optiek nooit gevoed worden door betaalde publiciteit
of gesubsidieerd narcisme.

Wijn met prik

ISBN / EAN 978-90-76543-14-7

Uitgeverij Zinderend, Bergen op Zoom