Door Charlotte van Zummeren

Er is geen ontkomen aan deze weken. De Tour de France is iedere dag op de buis. Waar de Tour is, is doping en hoewel het dit jaar tot op heden nog rustig is op dit vlak kan op ieder moment weer een affaire opduiken.

De ronde uitrijden zónder doping lijkt zowat onmogelijk. Doping hoort bij het wielrennen, in ieder geval bij de Tour de France. Drie weken lang fietsen, onder de meest moeilijke omstandigheden, redt niemand zonder prestatieverhogende middelen. Hoe je het ook wendt of keert. Het zou ook zonder kunnen, gewoon fietsen op koolhydraten, vocht en vitaminen, maar iedere renner wil altijd beter. De stap van verzorging om te herstellen na een zware dagetappe, zoals dat heet in wielerkringen, naar doping schijnt héél klein te zijn.

Wat doet doping? Het pept op en helpt te herstellen en gaat dus iets verder dan alleen verzorgen.

Wijn kun je ook oppeppen. Als de most te slap is kun je suiker toevoegen waardoor het alcoholpromillage stijgt. Ook kun je water aan de wijn onttrekken, als deze te waterig is. De echte wijnpuristen moeten hier allemaal niets van hebben. De wijn moet het hebben van de eigen sappen, het terroir en de fermentatie en alle kunstmatige toevoegingen zijn uit den boze. Het neemt dan wel meer tijd om een mooi glas te maken, maar het is niet anders.
In de nieuwe wereld is het daarentegen heel normaal om de wijn een zetje te geven. Houtsnippers, industriële gisten, het opvoeren van de concentratie, zuurtje erbij, niets zullen ze nalaten om wijn een extra of andere dimensie te geven. Er wordt ook helemaal niet stiekem over gedaan, iedereen weet het.

In Veneto, een provincie in het noordoosten van Italië, bestaat er al veel langer een andere manier voor het oppeppen van wijn. De wijnmakers voegen jonge wijn toe aan de droesem van de Amarone, waardoor een tweede gisting plaatsvindt en de wijn meer alcohol, extractie, aroma en smaak krijgt. De druiven die gebruikt worden voor de Amarone, worden laat geplukt en gedroogd. Daarna vindt een droge fermentatie plaats en dat geeft een behoorlijk geconcentreerde most. Vervolgens wordt daar een jonge wijn aan toegevoegd, die opnieuw gaat gisten. Het resultaat, na een tot twee jaar fustrijping, is een Ripasso Valpolicella Superiore. Een stevig glas wijn, die de rit van een lange, voedzame maaltijd moeiteloos uitzit en zich uitstekend laat combineren met zware maaltijden na een intensieve dag werk.

Dit oppeppen van de wijn is volledig naturel en toegestaan..Echt een schone vorm van wijn ‘doping’. Misschien moeten de renners in de Tour de France dat eens proberen ’s avonds bij het eten: een lekker vol glas Ripasso. Dan sta je de volgende dag weer vrolijk op de pedalen en kun je er meer dan vol voor gaan. Amstrong en Contador hand in hand over de finish met een fles Ripasso?

Charlotte van Zummeren