Door Marijn Smit

Ik had het u al beloofd, een bespreking van het docentencorps in Unit 3, het meest uitgebreide onderdeel van de WSET Diploma Course. Waarschijnlijk is de hoge kwaliteit van de docenten één van de meest in het oog springende aspecten aan deze opleiding. Iedere les behandelt een ander wijngebied, en Frank Smulders MW heeft daarvoor diverse deskundige docenten ingehuurd uit alle delen van Europa, stuk voor stuk door de wol geverfde specialisten. Wellicht bent u benieuwd naar mijn beleving van de lessen?

Pancho Campo MW

Op 2 maart bijt Pancho Campo MW de spits af. Hij is sinds een jaar de eerste Spaanse Master of Wine. Hij is er terecht trots op, want het ging niet vanzelf! Pancho heeft een wonderlijke carrière achter de rug. Tijdens zijn studie geneeskunde was hij ook tennisprof, en heeft op de Olympische Spelen van ’92 meegespeeld. Vervolgens was hij nog concert organisator, tot hij met wijn in contact kwam. Uiteraard geldt hij als kenner van wijnland Spanje, maar daarnaast heeft hij ook al een reputatie opgebouwd op het gebied van klimaatcongressen. Een zeer actueel thema, waar onze generatie nog veel mee te maken zal krijgen. Een veelzijdige man dus, een ondernemer met brains. In sneltreinvaart doorkruisen we de belangrijkste wijngebieden in Spanje. “Op het moment dat we hier zitten, is het best mogelijk dat er weer een nieuwe DO bij is gekomen”, zo grapt hij, om te illustreren hoe snel het gaat met de ontwikkelingen in Spanje. Kennis van 5 jaar geleden is al hopeloos verouderd.

Fiona Morrison MW

De volgende dag krijgen we een voorname dame als docente. Niemand minder dan de bekende journaliste Fiona Morrison MW geeft ons een kijkje achter de schermen van Bordeaux. Deze van oorsprong Schotse woont in Pomerol, en is getrouwd met de Belg Jacques Thienpont, de eigenaar van Château Le Pin en Vieux-Château-Certan. Helaas, maar wel begrijpelijk, heft ze deze wijnen niet voor ons meegebracht. “Onderaan beginnen”, zal ze gedacht hebben. Fiona belooft ons nog wat roddels en geheime informatie, maar daarvoor blijkt de dag te kort. Wat ze te vertellen heeft, is echter duidelijk. Het wordt ons na deze twee dagen al wel meteen duidelijk dat deze docenten niet de eerste de beste zijn! Het is echt genieten om van zulke zwaargewichten les te krijgen!

Arne Ronold MW

Twee weken later, op 23 en 24 maart staat Italië op het programma. Hiervoor zijn noch Antonio Galloni (Robert Parker’s rechterhand), noch Daniele Cernilli (Gambero Rosso) gevraagd. Ook hoeven we niet te rekenen op een flamboyante Milanese of een temperamentvolle Siciliaanse Maestra di Vino, Italië heeft namelijk (nog) geen Masters of Wine. Nee, de keuze is gevallen op Arne Ronold MW, uit... Noorwegen! Zouden zijn voorouders in de 9e eeuw plunderend de Middellandse Zee hebben rondgevaren met hun vikingschepen? Ik betwijfel het, want Arne is de keurigheid zelve. Daar waar Pancho Campo het voortdurend had over “Emocion”, komt dit begrip in het woordenboek van deze docent niet voor. Hij mag dan gelden als deskundig, heeft een boek geschreven over de wijnen van Italië, enthousiasme is hem vreemd. Hij behandelt het land van Noord naar Zuid, zoals dat meestal gebruikelijk is. Hij leest zijn sheets voor, en beantwoordt vragen, niets meer en niets minder. Bij lastige vragen moet hij het antwoord zelfs opzoeken in zijn eigen boek! Voor de meeste studenten een tegenvallende les.

Karel de Graaf

Niet getreurd, want vier weken later, op de zonnige 20 april, doen we de Bourgogne aan, en wie kan dat beter dan Karel de Graaf? Moet ik Karel nog introduceren? Hij geldt al vele jaren als één van de grootste kenners van ‘s werelds moeilijkste en -wat mij betreft- mooiste wijngebied, en heeft zelfs een eigen wijngaard in Meursault, waarvan we de schitterende 2004 proeven. Maar niet alleen dát maakt de les tot een feest, vooral zijn ongetemde passie voor dit gebied onderscheidt hem van de meeste andere docenten. Hij heeft zich goed voorbereid om de les in het Engels te geven, maar ook zijn mimiek en gebarentaal maken grote indruk op ons. Wie zou hem durven tegen te spreken? Karel, die een geboren docent is, kan het niet laten om nog even erop te hameren dat een levenlang onderwijs essentieel is voor ons. Een diploma halen is geen eindstation!

Ulf Sjödin MW

Na deze energieke dag houden we ons hart vast, want de naam van onze docent klinkt verdacht Scandinavisch: Ulf Sjödin MW. Een tikkeltje verlegen stelt hij zich voor, in 2007 de titel MW behaald, als eerste Zweed. Ojee, als dit maar geen nieuwe Arne Ronold is, voel je iedereen denken. Gelukkig is dit een ongegronde angst, want zodra hij over de Franse wijngaarden begint te praten, komt hij los. Loire, Rhône en Languedoc zijn de onderwerpen van vandaag. Aan de hand van enkele prachtige wijnen, zoals een Savennières van Baumard en de witte Beaucastel, illustreert hij dat Frankrijk méér is dan alleen maar Bordeaux en Bourgogne, maar dat wisten we natuurlijk allang! Ulf blijkt een zeer aimabele en geduldige docent te zijn, en de dag vliegt weer om.

Pepi Schuller MW

Pepi Schuller MW uit Oostenrijk neemt ons twee weken later, op 4 mei, mee op avontuur door de Duitstalige wijnlanden. De Rieslingliefhebbers zitten dus op de voorste rij! Pepi (in zijn thuisland aan te spreken met “Herr Doktor Schuller”) heeft net als Frank Smulders een eigen WSET school, en is dus een ervaren docent. Hij gebruikt de techniek van interactie, stelt veel vragen, en maakt “mind-maps” op bord. Dit is een manier om vanuit de groep zoveel mogelijk kennis bijeen te krijgen, en aan de hand hiervan de belangrijkste onderwerpen te behandelen. Ik vond dit erg leuk en leerzaam, en beschouwde het als een goede manier om het studiemateriaal te gaan benaderen. De volgende dag deden we Noord- en Zuid-Amerika aan. Zelfs Braziliaanse wijn werd geproefd. Niet eens slecht!

Lynne Scherriff MW

Lynne Scherriff MW heeft op 18 mei de eer om onze laatste gastdocente van deze Unit te zijn. Ze woont in Wimbledon, maar is van oorsprong Zuid-Afrikaanse, oppassen dus met wat we in het Nederlands zeggen! Lynne is zeer humoristisch, en dat maakt een les over de “rest” van de Nieuwe Wereld meteen een stuk beter te verteren. Mijn persoonlijke voorkeur ligt op wijngebied nou eenmaal niet in Zuid-Afrika, Australië, of Nieuw-Zeeland. Zoals bij alle andere lesdagen blijkt ook vandaag weer dat zo’n dag veel te kort is om alles te behandelen, maar niettemin zijn we een stuk wijzer geworden.

Conclusie

Het waren leerzame lessen, om verschillende redenen:

Allereerst is het boeiend om van meerdere docenten les te krijgen. Ieder heeft zijn eigen manier van uitleggen, van proeven en van beoordelen, en dat houdt je ogen wijd open. Tegelijkertijd is dat een hindernis, want je hoort nogal eens tegenstrijdige uitspraken. De ene docent vindt dat je niet te saai moet proeven, dat je uitspraken moet doen, en dat je niet moet blijven hangen in termen als “medium acidity”. De andere docent echter vindt dat het veiliger is om juist wél de standaard beschrijvingen te hanteren, omdat die leiden tot het beste resultaat op je examen.

Daarnaast is het klassikaal proeven bijzonder nuttig, vooral in een groep met (ver)gevorderde cursisten. Het geeft ruimte voor discussie en scherpt je eigen beoordelingsvermogen bij. Nadeel is wel, dat hier veel tijd mee verloren gaat. Het proeven en beschrijven kost al snel een kwartier per wijn, en dat komt de snelheid niet ten goede. Dit geldt echter als de beste examentraining.

Het zal wennen zijn, om even geen lessen meer te krijgen. Ik heb genoten van de opleiding tot nu toe. Nu flink aan de zelfstudie!