Door Charlotte van Zummeren

Inleiding

De rosé plenst over ons heen de laatste weken. Perswijn en Proefschrift organiseerden op één dag hun beider jaarlijkse rosé-evenement. Zondag 7 juni was Rosé aan Zee in een strandetablissement en op dezelfde dag werd de rosé van het jaar gekozen in de st. Olofskapel in Amsterdam. Rosé is ook populair in Nederland en als de zomer zich een beetje blijft gedragen, weet Nederland misschien nog wel een record te breken.

De Provence blijft niet achter bij al het zomerse presentatiegeweld, maar doet het wat rustiger aan. In samenwerking met Sopexa en het NGS wordt een proeverij en lunch gegeven in één van de twee restaurants in Nederland die de naam van de streek dragen. Dit restaurant ligt centraal in Driebergen en heeft een prachtig terras. Dit soort wijnen hoor je ook buiten te proeven, toch?

Typiciteit

De Provence is één van de oudste wijngebieden ter wereld. De Phoeniciërs dan wel de Phocaeërs hebben de wijnstok hier geïntroduceerd. De Romeinen veroverden rond 200 v.Chr. het gebied en noemden het Provincia Romana. Het gebied kent vele druivenrassen en terroirs, maar de kalkhoudende klei overheerst én op druivengebied de grenache, syrah, tibouren, rolle en vermentino, om er maar enkele te noemen. Er zijn meerdere appellations – Coteaux de Varois bijvoorbeeld, maar Côtes de Provence is de meest bekende. Rosé’s uit de Provence zijn altijd blends, dit is in het verleden wel anders geweest.

Geen zuurtjeswater

Hoewel licht van kleur zijn Provence-rosé’s nooit zuurtjeswater. ‘This is because of the soil: chalky clay, the way we make the wines and the mistral, which keeps away the wine diseases’. Aan het woord is monsieur François Millo van het CIVP, een zeer aardige meneer én look-a-like van Jean Paul Belmondo: ‘We make the wines either saigné or with a fast cold pressing, also we use inert gas’. Rosé wijnen uit de Provence hebben diepgang en ze vervelen niet, wat je met de zuurtjeswater rosé’s wel hebt. De langere transparante Bordeaux-type flessen, soms met opdruk, geven een eigen herkenbaarheid.

Monsieur Millo is net terug van China, hij is dezelfde ochtend nog geland. Het is goed voor te stellen dat Aziatisch eten bij deze wijnen past, maar Chinezen drinken toch bijna niets, ze toasten toch alleen om daarna gewoon thee te drinken? ‘Yes, they drink a little, but it is changing’. Dat is dan goed nieuws voor de Provence, want met 15% ligt hun export cijfer vrij laag op 16 miljoen geproduceerde flessen. Een miljard Chinezen kunnen dat goed opkrikken.

Wine and food

Het aardige van Provence rosé’s is dat ze zowel met als zonder eten goed te drinken zijn. Ze hebben een eigenheid die staat. Er stonden zo’n vijftien wijnen op de proeftafel, allen onmiskenbaar Provençaals : licht van kleur, aromatisch en met body, maar er zijn wel wat nuances. Chateau de Berne 2008 en Chateau Miraval 2008 – genaamd cuvée Pink Floyd, echt waar – waren beduidend lichter dan de Chateau de Galoupet en de Rimauresq. Deze laatste twee zijn dan ook cru’s uit 2008. Hoe zit dat nu met die cru’s? ‘The cru-system is blokked in the Provence. We want to have more but it is difficult’. Sommige producenten hebben al jaren een cru en houden deze ook, terwijl er geen nieuwe bij komen.
Restaurant La Provence had een minder Provençaals voorgerecht gemaakt van haring en garnalen met geitenyoghurt en gazpacho, maar de witte Chateau Léoube 2008 ging er prima bij. De witte en rode Provence-wijnen zijn minder bekend, maar mogen er ook wezen. De witte zijn aromatisch en soms licht, de wijnen met houtlagering presenteren zich zacht en vettig. De rode zijn blockbusters, excellent bij de Provençaalse keuken en de grote hitte van het gebied. Warmte doet tenslotte ook wat met je smaak.

Het volgende gerecht: pastrami van Wagyu werd gecombineerd met kingkrab, op zich ook een opmerkelijke keuze. Eén van de wijnen die erbij stond was een Chateau Coussin van de subappellatie Sainte Victoire. Deze wijn had een duidelijk ander karakter dan de overige rosé’s. Sommigen van de sommeliers vonden het glas bijna een Beaujolais. Bij de lamsrug ook twee rode wijnen, waarbij de soepelheid en body van de Chateau de Galoupet Cru Classé 2005 opviel.

Conclusie

Over iedere wijnstreek valt iets leuks te zeggen, maar de Provence heeft een streepje voor. Het is het oudste wijngebied in Frankrijk met een ontspannen bevolking en rosé’s met een eigenheid. Een Provence rosé heeft karakter en de verschillen tussen de wijnen van de producenten zijn niet opzienbarend. Dat is een pluspunt voor de professional en het is makkelijk voor de consument. Een Provence-rosé zou een merknaam kunnen worden.

Charlotte van Zummeren