Blik
in de Bourgogne (1): Domaine des Terres de Velle
Door Johan Veenstra
“Best regards from Siberian Burgundy.”
De laatste woorden van de mail deden het ergste vrezen
voor de expeditie naar Auxey-Duresses. De tocht over
de Route des Grands Crus valt echter mee; ook zonder
sledehonden weten wij de voormalige watermolen aan
het riviertje de Velle te bereiken waar het duo Fabrice
en Sophie Laronze in de zomer van 2009 is neergestreken.
Hoewel het hun eerste eigen onderneming is, hebben
Fabrice (40) en Sophie (36) beiden veel ervaring in
de wijnwereld. Fabrice studeerde oenologie in Beaune
en Montpellier, werkte als régisseur op domaine
Lejeune in Pommard en kwam in 1999 in aanraking met
de Amerikaan Alex Gambal, die een handelsonderneming
aan het opzetten
was in de Bourgondische hoofdstad. Tien jaar lang
fungeerde hij als diens rechterhand in Beaune, voordat
hij besloot om voor zijn eigen kansen te gaan. Ook
Sophie verdiende haar sporen in de wijnhandel. Na
een carrière bij négociant Albert Bichot
in Beaune en een functie als exportmanager voor de
Tonnelerie de Mercurey trad zij in 2004 in dienst
bij Alex Gambal, waar zij verantwoordelijk was voor
het ontwikkelen van de Europese markten.
Ondanks hun solide positie bij de Amerikaanse handelaar,
werd de droom van een eigen domein steeds sterker.
Toen zich in de vroege zomer van 2009 de unieke kans
voordeed om een wijngoed in de Côte de Beaune
over te nemen, besloten Fabrice en Sophie het er op
te wagen. Geen gemakkelijke beslissing, gezien de
hoge prijzen van wijnbouwgrond in de Bourgogne, maar
met behulp van een particuliere investeerder deed
het tweetal toch de stap. Het domaine Vecten werd,
inclusief bedrijfsgebouwen en installaties, aangekocht
en omgedoopt in Terres de Velles.
Juli 2009 kon het echtpaar aan de slag. Nadat de oogst
2008, die nog op vat lag, was doorverkocht aan een
négociant, ontstond er plaats in de kelder
voor de eerste oogst onder eigen beheer. Ook om een
andere reden een goede actie: toen duidelijk was dat
2009 een erg goed jaar zou worden, had niemand meer
interesse in het jaar daarvoor. Tijd voor uitvoerige
renovatiewerkzaamheden was er niet want half augustus
waren de druiven al rijp. Met behulp van oude en gehuurde
apparatuur ging het dynamische echtpaar, dat voorlopig
zelf in Beaune bleef wonen, aan de slag.
De provisorische start is zichtbaar in het hoofdgebouw.
Onder het net getimmerde zoldertje staat naast een
serie blinkende roestvrijstalen tanks nog een aantal
oude betonnen tanks die na de volgende oogst vervangen
zullen worden door modernere apparatuur. De kelders
voor de rode en de witte wijnen zijn verder opmerkelijk
schoon en fris.
In perfect Engels vertelt Sophie over de oogst 2010,
die al een maand nadat zij hun intrek op het domein
genomen hadden, startte. Het streven van de Laronzes
is om zoveel mogelijk rekening te houden met de natuur,
zonder daar één
exclusief label aan te verbinden. Niet dat zij daar
geen verstand van hebben, integendeel. Patrice weet
uit ervaring dat biodynamie geen flauwekul is en dat
het voor de kwaliteit van de wijn zeker uitmaakt.
Chemische onkruidbestrijders komen er bij hem niet
in en de biodiversiteit van de wijngaarden wordt met
zorg bewaakt. De wijnen worden niet gefilterd en overgestoken
met behulp van de zwaartekracht. Terwijl haar man
op gepassioneerde wijze uitlegt hoe vanzelfsprekend
het voor hem is om rekening te houden met de maanstanden,
rent Sophie naar de bedrijfswoning om even later terug
te komen met de Calendrier Lunaire 2010. “De
datum van de volgende botteling is al bekend: 1 of
2 september, bij dalende maan.”
Vanwege hun relatieve onbekendheid met het terroir
hebben de Laronzes zich bij de vinificatie in eerste
instantie vooral gericht op het behoud van fruit in
de wijn. Het percentage nieuw hout verschilt per appellatie.
Gemiddeld is het 10-15%. In totaal zullen er van de
oogst zo’n 2009 25.000 flessen worden gebotteld.
Terwijl Sophie zich opmaakt om terug te keren naar
de kinderen in Beaune, zuigt Patrice de eerste monsters
uit het vat. Hoewel de rijping nog niet is afgerond,
geven ze toch al een aardige indruk.
Wit:
Bourgogne chardonnay
Uit Corpeau, aan de ander kant van de weg bij Meursault.
Sappig geel fruit, door 4 gram restsuiker niet echt
strakdroog.
Monthélie
Strak, zuiver, aangename citrus.
Auxey-Duresses
Van 50 jaar oude stokken Geen nieuw hout. Fris, smakelijk
en ongecompliceerd. Aangename grapefruit.
Meursault
Van oude stokken in les Luchets en les Viereuils.
Vol en intens, zal na de malolactische gisting winnen
aan rondeur.
Puligny-Montrachet
Strak, elegant en verfijnd. Spanning en typiciteit.
Rood:
Bourgogne pinot noir
Uit de omgeving van Volnay en Santenay. Vol plezierig
pinotfruit. Smaak en structuur.
Volnay 1er Cru Le Ronceret
25% nieuw eiken. Elegant, smaakrijk, met lengte en
complexiteit.
Bij het vertrek genieten wij van een heuse primeur:
het net ontworpen nieuwe etiket. Benieuwd welke Nederlandse
importeur daar straks goede sier mee maakt.