Door Jan Rook

Jan Hein Verlinden (72) is met pensioen. Hij is niet meer direct betrokken bij Wijn Verlinden. 13 jaar na het laatste interview met Wijnplein zochten we hem op.

Interview met Jan Hein Verlinden from Paula Pereira on Vimeo.

Als we telefonisch een afspraak maken, dan herken ik direct die krachtige, zelfverzekerde stem van de man die in 1962 de zaak van zijn vader overnam.

Jan Hein Verlinden: “Ik heb een fijn leven en een prima tijd gehad. Wijn Verlinden heeft de verkoop aan de horeca goed uitgebouwd. Champagne Bollinger is door ons in Nederland op de kaart gezet. Toen we ermee begonnen waren andere champagnes zoals Roederer bekender. De allocatie die Wijn Verlinden ieder jaar krijgt wordt verkocht. We waren ook een van de eerste importeurs van Chileense wijnen. We hadden Canepa, maar toen het bedrijf in het grote Concha y Toro opging, was de lol er voor ons naf. We werken nu met het Chileense huis Casablanca waarmee we tevreden zijn.

Ik was op 27 april 1991 in Bordeaux en zag dat de vorst in de Entre-Deux-Mers veel schade had aangericht. Ik gaf het kantoor de opdracht om snel een order te plaatsen, want een prijsstijging lag natuurlijk voor de hand. We moesten iets doen om de witte wijnen te kunnen blijven verkopen en ik reisde naar Chili en bestelde de eerste container.

We hebben als bedrijf een snelle ontwikkeling doorgemaakt. Ik weet nog dat we twee elzaswijnen nog per vat importeerden. De uitbreiding van het portfolio met wijnen van de Nieuwe Wereld ging snel. Eerst Australië en daarna Nieuw-Zeeland.

De belangrijkste ontwikkeling die ik in de 55 jaar in de wijn heb meegemaakt is beslist de verbetering van de kwaliteit. Toen ik in Geisenheim studeerde stond de ontwikkeling nog in de kinderschoenen.
In 55 jaar is de wetenschap sterk verbeterd. De oenologen zijn tegenwoordig goed opgeleid en ieder château heeft wel een adviseur zoals bijvoorbeeld Michel Rolland.

In Nederland hebben we natuurlijk de opkomst van de supermarkt als wijnverkoper meegemaakt. Wij besloten om niet aan die sector te verkopen. Wijn Verlinden heeft bewust voor de horeca, B2B en de particuliere wijnliefhebber gekozen. De opkomst van het private label is natuurlijk ook een belangrijke factor geweest”.

Doorstart

“Het faillissement in het jaar dat we 125 jaar bestonden heeft me diep getroffen. Ik wil daar drie dingen over zeggen.
De oorzaak is niet de nieuwbouw die we in Nieuwkuijk hebben gerealiseerd. Het pand is weliswaar aan de grote kant, maar de ligging is uitstekend en we kregen daardoor een betere logistiek met minder mensen.
We hebben een moeilijke tijd gehad en er zijn fouten met mijn opvolging gemaakt. 4 mensen stonden op het punt om de VUT in te gaan, toen de regering onverwacht besloot om de regeling te schrappen. Die mensen moesten dus op de loonlijst blijven staan. Daarop kwam dan ook nog eens de crisis met een omzetdaling van 20%. Het faillissement heeft me zeer geraakt. De crediteuren zijn niet benadeeld en we waren in staat om een doorstart te maken. Ik kan iedereen

recht in de ogen kijken. Uiteraard waren onze klanten bang dat we niet meer konden leveren. Gelukkig is dat niet gebeurd en onze klanten zijn ons trouw gebleven. Ook de leveranciers hebben niet afgehaakt”.

Wijnacademie

“Ik heb aan de wieg van de Wijnacademie gestaan. Het was aanvankelijk alleen bedoeld voor de slijters. Er was een maximumstelsel voor de slijterijen. De slijters konden rustig overdag de zaak voor een uurtje dichtdoen, want de klanten zouden toch wel komen. Toen dat stelsel werd afgeschaft, werd het idee geboren om van de slijter dé wijnspecialist te maken. Daarvoor moest er natuurlijk een opleiding komen. Aanvankelijk wilde men mij de bordeauxles geven, maar dat heb ik aan Pieter de Bruijn overgelaten. Ik voelde meer voor de les wijnproeven.
Samen met Joop van de Kant (vroeger eigenaar van Jean Arnaud red.) ben ik nog naar Londen geweest om te zien of de Wijnacademie met de vinologenopleiding aansluiting op de internationaal erkende diploma’s kon krijgen zoals de opleiding van de WSET en de Master of Wine. Het bleek al snel, dat het een kostbare zaak zou gaan worden en dat de lessen in het Engels moesten worden gegeven. Nu is er na het vinologendiploma nog de Magister Vini en de mogelijkheid om daarna wijnmakelaar te worden. Het is jammer dat de aansluiting op de internationaal erkende diploma’s er niet is. Het zou goed zijn in de toekomst te fuseren”.

Mooie herinnering

“Ik liep een stage bij Bollinger van een maand. Er was voor mij een kamer in het huis van de oude mevrouw Bollinger gereserveerd. Ze liet me rode wijnen proeven die op een champagnefles waren gebotteld. Haar echtgenoot had de wijnen op vat gekocht en zelf gebotteld. Ik proefde wijnen van vóór 1900. Het waren toppers zoals Lafite-Rothschild, Cos d’Estournel en Romanée-Conti. Ik sprak daar later over met Gert Crum die vond dat ik er wat mee moest doen. Zo organiseerden we een proeverij met die oude topwijnen en we nodigden de eigenaren van die topdomeinen uit. Ik moest zelf naar Parijs rijden om Bruno Prats van Château Cos d’Estournel op te halen. We hadden 2-3 flessen per domein. De meeste wijnen bleken nog drinkbaar behalve de Cos d’Estournel. Ik moest de teleurgestelde Prats weer op de trein in Parijs zetten”.

Kerstdiner

“Voor het komende kerstdiner met mijn kinderen en hun partners heb ik een Pouilly Fumé als aperitief klaar staan. Bij het voorgerecht de Beaune Clos des Mouches van Chanson en bij het hoofdgerecht de Château Gruaud Larose 1998 of een Magnum Malescot St. Exupery 2000”.

Als ik hem vraag waarom hij als aperitief niet een glas champagne Bollinger schenkt antwoordt hij direct: “Ik vind het niet gepast om na het faillissement champagne te drinken”.