Vanaf de snelweg tussen Summerset West en Stellenbosch
valt het azuurblauwe dak van Longridge in de verte
direct op. Waar de meeste wineries een hagelwit dak
bezitten is dit project van de vermogende Nederlander
Aldo van der Laan een uitzondering.
Als we vanaf de snelweg afslaan, komen we op een
niet geasfalteerde stuk weg terecht die leidt naar
twee wijnbedrijven. De eerste is Grangehurst van de
bekende wijnmaker Jeremy Walker en wat verderop ligt
de winery van Longridge.
In 1996 kocht Aldo van der Laan het landgoed van
Winecorp (Spier). Hij was eigenaar/directeur van de
Zwanenberg-groep. In een interview
met FEM-magazine noemde hij de aankoop een ‘Een
leuke hobby met 150.000 flessen wijn’.
Het gebouw van Longridge bestaat uit een wijnbedrijf
en een pas geopend restaurant.
In de receptie werd de laatste hand gelegd met het
schilderen in (uiteraard) de blauwe kleur.
We worden enthousiast ontvangen door Johan Neppelenbroek
(53) die de manager is van het restaurant. Neppelenbroek
is een ervaren restaurateur. Hij werkte in o.a. Lauswolt
als patron-cuisinier. In Hoog Holten bezat hij Bistro
de Holterberg.
Tien jaar geleden verkocht hij zijn zaak en ging zoals
hij het zelfs omschrijft aan het zwerven.
Hij liep duizenden kilometers over de Pyreneeën,
in Nepal en India.
Toen hij in Spanje was belde Aldo van der Laan hem
op. Ze kenden elkaar al lang. Ze woonden in dezelfde
plaats en Neppelenbroek verzochte wijn-spijsproeverijen
waar ook Waldo van der Laan aan deelnam. De twee spraken
met elkaar af op Mallorca waar van der Laan zijn plannen
met Longridge ontvouwde.
Beide
reisden naar Zuid-Afrika om te bekijken of een restaurant
in Longridge een haalbare kaart zou zijn. De ervaren
restaurateur bezocht veel restaurants in de omgeving
om zich een beeld te vormen van de mogelijkheden.
Hoewel Neppelenbroek zijn twijfels over het nieuwe
restaurant had, werd toch besloten om het restaurant
op Longridge op te zetten. Neppelenbroek kreeg de
vrije hand om het restaurant in te richten en liet
uit Parijs een ‘state of the art’ Franse
keuken komen. Voor het terras met een adembenemend
uitzicht, liet hij een kruidentuin aanleggen.
Engelse viticulturist
Tijdens de lunch schoof o.a. Auguste Dale de wijngaardenier
van Longridge aan. Hij is van Britse origine. Dale
had o.a een wijnbar in Beaune. Hij leerde de Franse
taal en deed de opleiding oenologie in Beaune. Daarna
moest hij beslissen of als wijnmaker of als viticulturist
(wijngaardenier) door het leven te gaan. Hij koos
voor het laatste en vertrok in 2006 naar Zuid-Afrika.
Uit het oogpunt van wijnbouw is de zachte winter
in Stellenbosch een probleem. De wijnstok komt niet
in een rustfase. Daardoor verloopt het uitlopen van
de wijnstok en de bloei vaak onevenwichtig. Een belangrijk
aspect is ook de irrigatie. Hij is een tegenstander
van het irrigeren vooraf. De wijnstok moet volgens
hem een zekere stress ondervinden.
De regels van het IPW (Integrated
Production of Wine) gaan volgens Dale niet ver
genoeg. Een van de problemen in Zuid-Afrika is nog
steeds het ‘leafroll-virus'.
Dale is verantwoordelijk voor de wijngaarden van Longridge
en Driefontein dat eveneens eigendom is van van der
Laan. Van de 29 ha is 13 ha met wijnstokken beplant.
De capaciteit van de winery is 280.000 flessen wijn.
Men produceert echter tussen de 150.000 en 200.000
flessen per jaar. 60-70% daarvan wordt geëxporteerd.
Lunch
We proefden als aperitief de Longridge Cap Classique
2008 Brut. Een intense mousse, mooie, uitnodigende
neus met goede frisheid. De dosage is vrij licht.
De mousserende wijn is gemaakt van Chardonnay (60%)
en Pinot Noir (40%). De wijn blijft 18 maanden op
de droesem en het dégorgement vond in juni
van 2010 plaats. De mousse is zacht en de smaak rond
en niet te strak. Een heerlijk aperitief op het terras
van Longridge waar de temperatuur inmiddels was opgelopen
tot meer dan 25 graden Celsius.
Het eerste gerecht van deze lunch bestond uit een
salade met groenten en kruiden, rode bietjes en een
gebakken ei. M.u.v.
het ei komen alle ingrediënten uit eigen tuin.
Bij dit gerecht kwam de Longridge Sauvignon Blanc
2008. In de neus frisse, groene tonen. Niet erg
expressief en filmend van smaak met goede zuren.
Het tweede gerecht was een Calamar.Daarbij serveerde
men een Longridge Chenin Blanc 2009 en 2010.
De wijn gaat 9 maanden op barrique. 30% krijgt nieuw
hout. De 2010 heeft mijn voorkeur. De wijn komt in
de neus heel fris over en heeft tonen van tropisch
fruit. De 2009 heeft wat meer alcohol en is ronder
in de smaak.
Vervolgens proefden we bij de Kaapse zalm twee Chardonnay’s.
Longridge Chardonnay 2007 en 2008. De 2008
komt heel fris over en bezit nog houttonen die nog
moeten integreren. Het hout in de 2007 is al beter
in de wijn opgenomen.
Bij
het hoofdgerecht van lam en ratatouille stonden naast
elkaar de Longridge 2007 Cabernet Sauvignon
en de Longridge Cabernet Franc van hetzelfde
jaar. De Cabernet Sauvignon was al wat ontwikkeld
in de kleur. De smaak is aan de strakke kant. Deze
wijn kan wat meer verfijning gebruiken. De Cabernet
Franc heeft een kenmerkende neus, is stevig van smaak
en nog wat tannineus.
Tot slot de twee laatste rode wijnen: Longridge
Pinotage 2007, expressief, maar niet erg elegant
en Longridge Shiraz 2007 met een goede neus
en een prettige volle smaak. Mooi glas wijn.
De
vrouwelijke Zuid-Afrikaanse chef Marissa Chandansing
kwam met een verrassend mooi dessert van ijs met een
mousse van Cap Classique. Hierbij schonk Neppelenbroek
een ongefilterde Late Harvest Viognier van
Radford Dale. Een geweldige begeleider van het gerecht.
Met in de neus tonen van abrikoos en honing en een
volle zoete smaak. Tot slot
Toen Johan Neppelenbroek van eigenaar Aldo van der
Laan hoorde dat twee Nederlandse wijnjournalisten
zouden komen, was hij verrast. Hij had net het restaurant
op poten gezet en ontving met zijn team de eerste
gasten. Het siert deze restaurantprofessional, dat
hij ons met alle egards heeft ontvangen en een mooie
lunch met de wijnen van Longridge erbij serveerde.
Eigenaar van der Laan kan trots zijn op dit restaurantteam
dat hoge ogen in Stellenbosch zal gaan gooien. De
naam van de Nederlandse eigenaar viel in de gesprekken
steeds met veel respect. Het maakt ons nieuwsgierig
om deze ondernemende man achter Longridge te ontmoeten.
Binnenkort is daartoe wellicht een mogelijkheid, want
hij zal in de tweede week van februari weer op Longridge
zijn.