Door Jan Rook

Tijdens de Pinot Noir-conferentie in Wellington enkele weken geleden hield de Britse Master of Wine Beverley Blanning de 500 aanwezige ‘delegates’ voor, dat we nu in een tijd leven waarin ‘sustainable’ wijnbouw wel het uiterste minimum is. Het nieuwe ‘Buzz Word’ is de ‘Carbon Footprint’ van de wijnproducent, ofwel de vraag: hoe ‘klimaatneutraal’ verschijnt de fles wijn uiteindelijk op het schap van de winkel?

Wat is een ‘carbon footprint’ en hoe verhoudt dit nieuwe fenomeen zich tot de opkomst van ‘klimaatneutraal' in Nederland?

De ‘Carbon Footprint’ is een meeteenheid van broeikasgassen die de ‘ impact’ van de menselijke activiteit op het milieu meet in termen van hoeveelheden CO² uitstoot. De ‘Carbon Footprint’ is de som van twee afzonderlijke delen: de directe – en indirecte ‘Footprint’.
De directe of primaire ‘Footprint’, meet de emissie in CO² van de verbranding van fossiele brandstoffen inclusief de eigen energieconsumptie en de gevolgen van transport zoals auto’s en vliegtuigen. De indirecte of secondaire ‘Footprint’ meet de indirecte CO² emissie van de gehele levenscyclus van een product vanaf de productie tot vernietiging.

Nieuwe wijnbedrijven in Nieuw-Zeeland houden inmiddels rekening met de opkomst van dit fenomeen. De machtige inkopers van de Britse supermarktketens wijzen de producenten op deze nieuwe ontwikkeling en zullen mede onder druk van de milieubeweging hun leveranciers in de toekomst dwingen om de ‘Carbon Footprint’ op het rugetiket van de fles wijn te vermelden.

Een voorbeeld van een nieuw wijnbedrijf in Nieuw-Zeeland dat bijzondere aandacht aan de ‘Carbon Footprint’ besteedt is Amisfield in Central Otago. (www.amisfield.co.nz )
Het productiebedrijf is volledig op zwaartekracht ingericht, waardoor de inzet van pompen tot een minimum beperkt blijft. Belangrijker is echter het volledige recyclingsysteem van het afvalwater. Het afvalwater stroomt in een viertal reservoirs waarin het water langzaam op natuurlijke wijze wordt gezuiverd. Na elke fase gaat het water in een lager gelegen reservoir. Uiteindelijk stroomt het door een filter en komt in het irrigatiesysteem van de wijngaard terecht. Een kostbaar en langdurig zuiveringsproces dat volgens wijnmaker Jeff Sinnott eerder een positieve bijdrage aan dan een belasting voor het milieu betekent. Daarbij ziet Jeff Sinnott voor het gemak de belasting door de productie van flessen, verpakkingen en het transport naar Europa over het hoofd.

In Nederland kwam deze week vliegveld Eindhoven in het nieuws met de primeur om milieuvervuiling van het reizen door de lucht door middel van een vrijwillige betaling ‘af te kopen’. Binnenkort kan de idealist vliegen en zich en zich toch geen milieubarbaar voelen. De organisaties Greenseat en TreesforTravel planten daarvoor bomen die net zoveel CO² vastleggen als je met je reis verstookt. De reiziger op vliegveld Eindhoven kan een vrijwillige bijdrage op de rekening van genoemde organisaties storten. Voor een vlucht naar Malaga met een prijskaartje van zestig euro, bedraagt de vrijwillige bijdrage: 23,50 euro. De passagiers zullen zich waarschijnlijk niet voor de nieuwe ‘milieuautomaat’ verdringen.

Misschien helpt het als je het apparaat vlak voor de paspoortcontrole zet. Toen er nog grensposten waren, stelden collectanten zich vaak met hun collectebus op naast de douanier bij de slagboom. Een briljant idee. Ineens kreeg de vrijwillige bijdrage aan de dierenbescherming een minder vrijwillig karakter. En met een gulden voelde je, dat je een volledige doorzoeking van je bagage kon afkopen.

Weet u hoe hoog mijn vrijwillige bijdrage voor de retourvlucht naar Nieuw-Zeeland zou bedragen? Greenseat rekent voor de CO²-compensatie retour Nieuw-Zeeland 130 euro. Voorlopig koop ik er liever zes mooie flessen Marlborough Sauvignon Blanc voor.

Vorige column: klik hier

Reacties: info@wijnplein.nl