Op het programma bezoeken aan Palliser Estate, taxi
van Martinborough naar Wellington, vlucht van Wellington
op het zuideneiland naar Nelson op het noordeneiland,
bezoeken aan de wineries Te Mania Estate, Holmes Brothers
en de absolute topper: Neudorf Vineyards.
Palliser Estate
Richard Riddiford, de ‘Managing Director’
van dit gereputeerde wijnbedrijf ontving in 1999 de
hoge onderscheiding ‘Member of the New Zealand
Order of Merit’ voor zijn inzet en bijdrage
aan de ontwikkeling van de Nieuw-Zeelandse wijnindustrie.
Riddiford haalde een graad in ‘Commerce &
Administration’ en heeft een marketing achtergrond.
Palliser Estate is het grootste wijnbedrijf van Wairarapa.
De eerste wijnstokken gingen in 1984 de grond in en
vier jaar later richtte Riddiford een NV op met 150
aandeelhouders. De naam Palliser is ontleend aan de
meest zuidelijke punt van het noordeneiland, Cape
Palliser. Riddiford liet me zijn wijnen proeven en
praatte me bij over de onlangs gehouden Pinot Noir
2004 Conference.
Richard Riddiford was 2 weken geleden voorzitter
van de Pinot Noir 2004 Conference in Wellington. Meer
dan 400 wijnprofessionals uit 18 landen kwamen toen
bijeen om tijdens een 4 daagse conferentie over Pinot
Noir te luisteren naar wijnmakers, wijnschrijvers
en vertegenwoordigers van de wijnindustrie. Er waren
presentaties met titels Als ‘Trends in de markt’,
‘Het geheim van succes’ en ‘Een
kwestie van stijl’. Daarnaast waren er (blind)
proeverijen van de beste Pinot Noir-wijnen uit Nieuw-Zeeland.
De conferentiegangers brachten een dag in de wijngaarden
en wijnbedrijven van Marlborough door. Een galdiner
sloot dit evenement af.
Speech Richard Riddiford
In zijn speech merkte Riddiford op, dat de Nieuw-Zeelandse
wijnindustrie een prachtige toekomst heeft, vermits
men blijft doen wat men inmiddels al 10 jaar doet.
De totale aanplant van pinot noir in de wereld is
ongeveer 200.000 ha. Nieuw-Zeeland heeft daarvan slechts
een aandeel van 1,5%. Op wereldniveau qua volume dus
zeer klein, maar over dit aandeel moeten de Kiwi’s
volgens Riddiford niet klagen.
Enkele ‘statements’ van conferentiesprekers:
Volgens een manager van een van de grootste supermarktketens
in de UK (Phil Reedman), tonen de cijfers van Nielsen
aan, dat Pinot Noir op de 16e op de lijst van wijnen
in de UK staat samen met Malbec en Zinfandel. Het
goede nieuws is volgens deze spreker, dat de supermarkten
veel Pinot Noir verkopen; het slechte nieuws is dat
dit voornamelijk uit Roemenië komt. Volgens een
andere spreker heeft Nieuw-Zeeland een icon Pinot
Noir nodig, zoals Penfolds met Shiraz waardoor het
succes ook uitstraalt op de minder bekende producenten.
Wijnschrijver Huon Hooke vertelde dat 2 van de 3 flessen
Pinot Noir in Australië meer dan 20 dollar kosten.
Dit lijkt goed, maar als je weet dat 80% van de gebottelde
wijnen in Australië goedkoper is dan 15 dollar,
dan is er voor Pinot Noir in Australië maar een
kleine markt.
Deze spreker verdeelde de markt in 2 segmenten: de
groep consumenten die fruitige wijnen die niet duur
zijn en de groep ‘hardcore pinophiles’
die de stijl van de bourgognewijnen zoeken met meer
complexiteit en ouderingspotentieel.
Een andere Australiche spreker, wijnschrijver James
Halliday drukte zijn gehoor op het hart vooral een
‘flagshipwine’ te vinden die andere producenten
kan stimuleren. Halliday: “Men zegt dat Bob
Mondavi iedere dag uit bed stapt en God bedankt voor
Gallo (…). Het zou goed zijn dat als de wijnproducenten
in Nieuw-Zeeland op zouden staan en God bedanken voor
de aanwezigheid van Montana”.
‘Flying vine doctor’ Richard Smart kreeg
een applaus van de zaal omdat hij zich 20 jaar lang
heeft ingezet voor de verbetering van de Nieuw-Zeelandse
wijngaarden.Smart is een internationaal beroemde wijngaardadviseur
die wereldwijd inmiddels 200 klanten heeft in 20 landen.
Steve Smith, lid van de raad van bestuur van de Nieuw-Zeelandse
Winegrowers, merkte op dat zonder het goede werk van
Smart de wijnindustrie nooit zou staan op het niveau
dat men inmiddels heeft bereikt. Dankzij Smart zijn
de aanwezige druivenvariëteiten correct benoemd.
Enkele opmerkingen van Smart:
1) Het belangrijkste werktuig van een grote Pinot
Noir is de snoeischaar.
2) Het zuidelijk halfrond zal doorgaan met het maken
van betere wijnen dan het noordelijk halfrond in de
komende 100 jaar.
3) Tasmanië zal trachten de titel van ‘Beste
Pinot Noir en Sauvignon Blanc’van de nieuwe
wereld te veroveren.
4) Beperk de opbrengst van de wijnstok (per unit exposed
surface area) en houdt de bladeren gezond. Stop het
uitlopen van de scheuten voor de véraison (verkleuring
druif) en stel je als doel eerder te oogsten dan je
buurman. Als je deze vier dingen doet zal het zeer
goed gaan.
5) Pinot Noir wijnbouw is in Nieuw-Zeeland een attitudeprobleem.
Het heeft niets met de realiteit van de markt te maken
of de fysiologie van de wijnstok. Staan we de Chilenen
toe om over ons heen te lopen?
6) U zou aan mechanisering moeten denken.
7) Als u echt serieus met Pinot Noir werkt en het
gewicht van het snoeien niet meet bent u niet serieus
met het maken van een kwaliteits Pinot Noir bezig.
8) De excessieve UV-straling (vanwege het gat in de
ozonlaag) zal in de toekomst van invloed zijn op de
wijnstokken.
Het laatste woord over de toekomst van Nieuw-Zeelandse
Pinot Noir was aan Michel Bettane. Deze Franse wijnschrijver
(La Revue des Vins de France) sloot zijn presentatie
af met het volgende pleidooi: “De hamvraag is
…zullen jullie in de verleiding komen om meer
prestige aan de wijnen te geven door meer regels en
controles te accepteren zoals wij dit in Frankrijk
50 jaar geleden deden. Ik zeg u met de tragedie waarin
we nu in Frankrijk leven: doe het niet!”
Robert
Joseph Notes of presentation to Pinot Noir 2004
Trends
in markets – the UK perspective: klik
hier James Halliday Notes of presentation
to Pinot Noir 2004 Global Issues of Pinot Noir 31
January 2004: klik
hierPinot Noir Conferece in het nieuws: klik
hier
Na deze ‘update’van Richard Riddiford
bracht een taxi mij naar Wellington terug. De rit
was zaterdag 14 februari wel mogelijk. Inmiddels (nu
woensdag 18 februari) heeft het noodweer het verkeer
tussen Martinborough en de hoofdstad Wellington vanwege
overstromingen volledig lamgelegd. Op het vliegveld
van Wellington staat op het dak een grote pop die
één van de figuranten uit de succesfilm
The ‘Ring of the Lords’ voorstelt. Het
kleine vliegtuig dat
mij over de Straat van Tasman naar Nelson het zuideneiland
zou brengen, schudde vanwege de stormachtige wind
al hevig op de grond.Dat voorspelde wat. De start
verliep ehter vlekkeloos maar al merkte je wel dat
de piloot het toestel fors moest corrigeren. In de
lucht werd het ‘Shaken not Stirred’. In
het vliegtuigje zaten enkele passagiers die blijkbaar
dit vervoermiddel boven de ferryboot hadden verkozen.
Afgelopen maandag was de storm zo sterk dat de golven
wel 11 meter hoog waren. Auto’s op de ferryboot
raakten beschadigd en de passagiers konden zich ternauwernood
staande houden. Deze vlucht naar Nelson duurde een
dik half uur. Het uitzicht op de baaien en stranden
is vanuit het vliegtuig boeiend. Vooral de vele kleuren
blauw van de zee vind ik opmerkelijk.
Nelson
Drie wijnbedrijven stonden op het programma die zaterdag.Te
Mania, Holmes Brothers en de absolute topper Neudorf
Vineyards.
De ontvangst in de ‘Cellar Door’, de
verkoopruimte van de winery, was allerhartelijkst.
De lunch gebruikten we in het aanpalende cafetaria,
dat vanwege Valentijnsdag afgeladen vol zat.
Als snel kwam het gesprek op kurken en schroefdoppen.
Mijn gesprekspartners : David Holmes (Holmes Brothers)
en Jon Harrey (Te Mania). David werkt volledig organisch
(gecertificeerd) wat in dit klimaat een soort wijngaardmasochisme
moet zijn. Jon werkt met Te Mania ‘sustainable’.
De ‘fundi’ Holmes was de eerste Kiwi-wijnmaker
die ik tegenkwam die niet het woord Syrah maar Shiraz
gebruikt. Een merkwaardige beslissing die zijn collega
nooit zou maken (en terecht).
De wijnen
De wijnen van de gecertificeerde Holmes Brothers
staken schril af tegen de hoge kwaliteit van Te Mania.
Het aromaprofiel van de organische wijnen was duidelijk
onvoldoende. Het gecertificeerde zegel dat prominent
op het label staat prijkt trekt blijkbaar consumenten
aan die met magere kwaliteit genoegen nemen. Daarentegen
zijn de wijnen van Te Mania (importeur Nederland Adventure
Wine Trading) goed en verzorgd en geven veel wijnplezier.
De kwaliteitsproducent zoekt voor de Belgische markt
nog een importeur. Ik proefde o.a.:
Te Mania Sauvignon Blanc 2003; goede neus, goede smaak.
Te Mania Riesling 2003 mooie wijn. Te Mania Chardonnay
2003: mooie neus, prima smaak. Te Mania Chardonnay
Reserve 2002: complexe neus, goede lengte, fraai glas
wijn. Te Mania Nelson Pinot Noir 2002. Beetje grondige
neus, romige smaak. Prima!
