Tweede dag: Waiheke Island

Een verwoeste kookplaat, een brandalarm op mijn kamer, een rekening voor de schade van 150 dollar, een korting als 65 –plusser en een prachtig eiland waar mooie wijnen worden gemaakt.

Pluk de dag! Op deze zondagochtend stond ik al vroeg op en zette water op in de goed geoutilleerde keuken van mijn luxe hotelkamer voor een kopje thee. Omdat het water niet warm werd, zette ik hem op de (elektrische) kookplaat. Dat had ik dus beter niet kunnen doen. Terwijl ik rustig met mijn notebook zat te werken, ontwikkelde zich achter mij een enorme rookwolk. Als een haas haalde ik de ketel van de plaat en opende snel de ramen. Te laat! Het brandalarm op mijn kamer ging af. Belde snel naar de receptie om te vertellen wat er was gebeurd. Men drukte mij op het hart de deur naar de gang niet te openen, omdat dan het brandalarm van het hele hotel zou afgaan. Wat een toestand! Het is NIET waar: ‘waar rook is, is GEEN vuur. Uiteindelijk kreeg ik bij het uitchecken de rekening gepresenteerd: 150 Nieuw-Zeelandse dollars (75 euro). Afin de taxi bracht me naar de ferry voor transport naar het eiland Waiheke. De vriendelijke jonge vrouw achter de kaartjes vroeg of ik ‘Senior’ was (…). Hoe bedoel U? Lokettiste: “Senior = 65 +” (het incident in mijn hotelkamer heeft kennelijk diepe sporen achtergelaten en mij jaren ouder gemaakt). Als rechtgeaarde, zuinige (grijze) Hollander rook ik een voordeel en repliceerde: “Do I have enough grey hair?”. Daarop kreeg ik mijn ‘senior ticket’ en spaarde de New Zealand Winegrowers Association daarmee een aantal dollars uit. Wat een begin van deze zonnige en warme dag!

Waiheke

De ferry doet er een kleine driekwart uur over. Het eiland deed mij bij aankomst denken aan de Caribean. Een doedelzakspeler stond op de heuvel bij de haveningang te spelen (ik bedenk het niet). Op de kade zou de bekendste en meest gereputeerde wijnmaker van het eiland, Stephen White mij op komen halen. In de drukte geen ‘corporate cab’ of een chauffeur met een bordje ‘Senior Rook’. Gelukkig stond ik daar niet lang. Een enorme jeep met een gebruinde chauffeur die Stephen White bleek te zijn en twee oogstrelende jonge blondines. Hij had met deze schoonheden wat gekanood in een plaatselijke baai (…) en was daarom enigszins verlaat.
Zo’n jeep is op ruw terrein heel handig, maar als je er met zijn vieren inzit en er moet ook nog een grote koffer en andere bagage erbij, dan wordt het improviseren. Uiteindelijk kwamen op het landgoed terecht waarop Stephen zijn wijnen maakt en zijn restaurant heeft.

Stonyridge

Stonyridge maakt een van de duurste wijnen van Nieuw-Zeeland. Het is de ‘Larose’, een bordeauxblend en absolute topper. Volgens wijnschrijver Michael Cooper samen met de Cabernet Sauvignon van Goldwater en Te Mata de ‘Super Classics’ van Nieuw-Zeeland.
De naam Stonyridge is ontleend aan de rotsachtige heuvel waar je tegenaan kijkt als je op het terras van het restaurant zit. White is een ervaren viticulturist (wijngaardenier). Ervaring heeft hij o.a. opgedaan in Bordeaux. Hij plantte zijn eerste wijnstokken in 1982. Zoals hij zegt: zonder een cent op zak, beginnen van`scratch’. In die dikke 10 jaar heeft hij een gereputeerd bedrijf neergezet en, en passant puissant rijk geworden, omdat de prijs van de grond die hij uiteindelijk kocht, vele malen duurder is geworden. White werk hier op dit eiland organisch, dus geen insecticiden, herbiciden en fungiciden (volgens kwade tongen op dit eiland onmogelijk). De wijze waarop hij zijn wijngaarden bewerkt is een voorbeeld voor wijnproducenten op dit eiland.

Gesprek

Gezeten aan een van de restauranttafels, verdeelt Stephen White zijn aandacht over de twee blondines, de binnenkomende gasten, het personeel en uw reporter. Lastig communiceren dus. 'We kunnen misschien beter gaan kanoen', dacht ik nog (…). Hoewel de reputatie van deze vermogende vakman in veel vakbladen is beschreven, laat hij trots de wijnatlas van James Halliday zien,waarin Larose, de Mouton-Rothschild van het zuidelijk halfrond wordt bestempeld. Van de Flagship-wijn produceert White slechts enkele honderden kisten per jaar. Hij weet de allocatie van de Belgische importeur Monard uit zijn hoofd: 15 kisten per jaar.
De gewilde topwijn kan men ‘en primeur’ kopen. Larose is weliswaar duur, maar het bedrijf van White verdient het meeste geld aan de wijn onder het label Airfield 2000 (2e wijn van Larose) en de Row 10, een goede Chardonnay die op het eiland wordt geproduceerd. Dit laatste moet er bij gezegd worden, omdat Stonyridge inmiddels ook in andere wijngebieden, zoals Hawke’s Bay en Marlborough wijngaarden bezit en wijn maakt. De marketingstrategie is duidelijk. Het vlaggenschip Larose als ‘Ultra premium’, gevolgd door de premiumwijnen Airfield en Row 10 met daar achter de 'moneymakers' die veelal niet van het eiland afkomstig zijn. De eerste wijn die ik te proeven kreeg, was zo’n wijn uit een ander gebied. Een Chardonnay uit Hawke’s Bay met een bepaald ruwe houtsmaak veroorzaakt door houtchips. Leuk in het restaurant, maar geen sterke start als je een wijnjournalist aan tafel zit. De Sauvignon Blanc 2002 uit Marlborough is wel goed. De Row Chardonnay 2002 - van het eiland dus – heeft een complexe neus en het houtgebruik is in dit geval wel goed.

Larose 2002

“Fasten your seatbelts.” De mooiste glazen van het restaurant, type aquarium op hoge steel, luiden de superwijn van White in. De kleurdiepte is behoorlijk maar niet echt inktachtig. Behoorlijk paars, mooie neus, complexiteit met een zekere kruidigheid. Stevige aanzet fors gestructureerd, maar met mooie tannines. Enorm concentraat, lange afdronk. Duidelijk een wijn die zich nu al goed presenteert, maar zich over enkele jaren zal openen. Absoluut een topper. Op het etiket staan de druivenrassen van deze blend precies met percentages aangegeven. Nou ja, precies? Bij wijze van grap is de som van de toegepaste druivenrassen namelijk ieder jaar 101%. Dit levert soms vreemde reacties op. De ene klant probeert White voorzichtig te informeren dat er een fout is gemaakt. De ander (een Amerikaan), dreigde hem voor de rechter te slepen, omdat hij onjuist was geïnformeerd.

In een van de vele interviews merkt Stephen White op, dat hij ondanks zijn leeftijd (wil dit niet prijsgeven in aanwezigheid van de blondines, maar is midden veertig) de marathon in een verdienstelijke tijd loopt. Het bewijs dat zijn wijnen kracht en (letterlijk in Harpers) libido geven. Dat heb je bij kanoen natuurlijk wel nodig (…).

Website: www.stonyridge.co.nz