Vandaag bezocht Flying Wine Writer Jan Rook in de ochtend
van dinsdag 6 februari twee wijnbedrijven. Amisfield en
Wooingtree in Cromwell, Central Otago Nieuw-Zeeland. Daarna
de bijzondere ervaring van de ‘Bungy Jump’. “Yes it is pretty scarry.”…
Amisfield
Wijnmaker Jeff Sinnott ontving me in zijn splinter nieuwe
wijnbedrijf. Hier in Cromwell is het in de ochtend 14 graden
Celsius,
maar in deze middag loopt de temperatuur op tot bijna 31
graden. Amisfield bezit een domein van 70 ha wijngaarden.
Daarvan is inmiddels 55 ha met wijnstokken aangeplant.
De belangrijkste ‘varietal’ is natuurlijk pinot
noir (38 ha) en de witte druivenrassen staan op 32 ha wijngaarden.
Het wijnbedrijf is in 1995 opgericht , maar na een aantal
foute beslissingen, is Amisfield eigenlijk pas in 2002 serieus
met wijn begonnen.
De nieuwe winery is vorig jaar in gebruik gesteld.
In het laboratorium proeven we eerst de Dry Riesling 2006
Amisfield. Goede, moderne neus. Vrij strakke wijn in de
smaak met ‘slechts’ 4 gram restsuiker per liter.
Mooie zuren!.
Daarna Pinot Gris Amisfield 2006. Een klein deel is op hout
vergist. Goede, kenmerkende neus. Prettige smaak met een
balans van vijf gram restsuiker en 5 gram zuren (tartaric).
Een mooie balans.
De rit in de wijngaarden is een belevenis. Veel verschillende
‘terroirs’en veel aandacht voor compost en hergebruik
van water.
Terug in de winery proeven we uit de ‘barriques’de
verschillende expressies van de klonen Pinot Noir. Ja, 2006
overtuigt! Wooing Tree
Wooing Tree is een nieuw wijnbedrijf dat door de computerexperts
Stephen en Thea Farquharson is opgezet. Centraal in het
project staat een enorme 85-jaar oude boom, de ‘Wooing
tree’. De naam refereert aan de ‘verleiding’.
Onder deze boom komen pas getrouwde stellen bij elkaar.
Heel opmerkelijk is het portfolio van Wooing Tree. Slechts
drie wijnen, maar heel bijzonder.
Eerst proef ik de witte wijn, de ‘Wooing Tree Blondie
2006’. Gemaakt van pinot noir. Ja, heel bijzonder.
Blind geproefd zou
ik voor viognier gaan.Aparte neus en lichte smaak. Vrij
eenvoudig, maar heel smakelijk.
Wijn nummer 2; Wooing Tree Rosé 2006. Een rosé
met een bijzondere ’ kinky’ kleur, iets tussen
zalmkleurig en ‘pink’. Aparte neus van pinot
noir, fris in de smaak, goede zuren. Bijzondere Pinot Rosé.
Als laatste wijn, de Pinot Noir Wooing Tree 2005. Deze wijn,
is de eerste Pinot Noir van deze winery en behaalde direct
de hoogste score op wijncompetities zoals de Air New Zealand
Awards. Een opmerkelijke prestatie. Mijn proefnotitie: zeer
diepe kleur. Krachtige fruitexpressie. In de aanzet nog
zeer tannineus. Mooie, krachtige,volle vulling Mooie textuur,
heeft nog 4-6 jaar nodig om zich optimaal te ontwikkelen.
Topper.
Bungy Jump
Tegen één uur in de middag kom ik vanuit
Cromwell aan in het Hackett Bungy Centre. Het is met meer
dan dertig graden Celsius warm. Op het parkeerterrein staan
veel campers en bussen. Ja, dit is de eerste Bungy Jump
Station van Nieuw-Zeeland. Hier begon het allemaal.
Het gebouw zelf is een groot ontvangstcentrum met allerlei
horecafaciliteiten. Ik loop naar de ‘incheckbalie’.
Normaal vraag ik voor een vlucht een ‘windows seating’,
maar deze vlucht heeft zoveel ‘window’, dat
geen extra reservering behoeft te worden gemaakt…
Op een briefje moet je keurig de familienaam schrijven
en er moet een handtekening worden gezet op het diploma,
waar op de achterkant ook staat , dat je door te ondertekenen
de organisatie niet aansprakelijk kunt stellen voor eventuele
fouten…
Vervolgens op de weegschaal, omdat men precies het bungy-koord
wil afstellen. Je krijgt op je hand een nummer met rode
inkt (mijn nummer is 87) en na betaling (journalisten met
een speciale ‘Explore New Zealand Pass’ krijgen
40% korting) loop ik met knikkende knieën naar de brug.
De bezoekers kunnen op twee observatieplatforms het spektakel
volgen.
Ik sta in de rij van waaghalzen en bedenk ineens, dat dit
toch iets anders is dan de rij van mijn bakker..
Voor mij is een Australisch meisje aan de beurt. Ze heeft
de schrik van haar leven en met een doodskreet stort ze
zich in de diepte. Ja dit is kicken…Ze jojoot nog
minstens vier keer voordat de boot met de twee helpers haar
uit de lucht plukken en haar veilig in de rubberboot leggen.
Ze schreeuwt het uit van opwinding.
Nu is het mijn beurt. De gespierde medewerker (die op het
platform ook een veiligheidskoord draagt) probeert me gerust
te stellen en hijst me in een soort tuigje. Ik moet mijn
enkels bij elkaar houden en hij begint met een grote handdoek
mijn enkels te verbinden en het bungy-koord er om omheen
te draaien.
Hij vraagt of ik met mijn hoofd in het water van de rivier
wil of niet. Ik merk schertsend op dat mijn vngertoppen
wel de rivier mogen raken..
Ik sta op en waggel met kleine pasjes naar het einde van
het platform. Ik kijk de diepte in en vraag me af waar ik
mee bezig ben. Het is nu te laat!
De gespierde medewerker wil dat ik verder naar het einde
van het platform waggel. Ik gehoorzaam. Al waggelend, denk
ik ineens aan wat de beul van Singapore op het ‘Moment
Supreme’tegen de veroordeelde door de galg zegt; “I
send you to a better world’…
De instructie is om te proberen om met gespreide armen zo
ver mogelijk van het plateau af te springen en op het laatste
moment een soort duikhouding aan te nemen..
Het aftellen begint…
Five, four , three , two , one , zero….
Met ware doodsverachting spring ik de diepte in. Het gaat
razendsnel. De rivier komt in een keer heel dicht bij. Met
mijn vingertoppen raak ik het water. Wat als grap bedoeld
was, is perfect uitgevoerd. Het moment van ‘loskomen’
heb ik als zeer prettig ervaren. Daarna volgde een minder
prettige ervaring. Je jojoot nog minstens vier keer en dat
is minder gecontroleerd. De vrije val na de eerste sprong
is duidelijk heel anders.
Ik hang uiteindelijk op mijn kop boven de rivier en de helpers
in de boot proberen me uit deze benarde positie te bevrijden.
De helpers hebben een lange stok om me binnen te halen,
maar het mislukt. Ze moeten hun rubberboot nu heel anders
manoeuvreren om mij te bereiken.
Als nummer 87 van deze dag heb ik op mijn kop wel het langste
gehangen.
Moest direct denken aan de lange hangtijd van een druiventros...
De film die van mijn sprong is gemaakt, laat duidelijk zien
dat de helpers in de boot verrast waren dat het zo lang
duurde, voordat ze me eindelijk in hun rubberboot haalden.
Wie een zwak hart heeft, zal in de seconden durende vlucht
waarschijnlijk niet een aanval krijgen. Gevaarlijker, is
de steile trap terug naar boven naar het Bungy Centre.
Daar aangekomen, krijg je als beloning het diploma, een
T-shirt en CD-rom met de sprong.
YES I DID IT, BUT
IT IS PRETTY SCARY MATE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Celsius,
maar in deze middag loopt de temperatuur op tot bijna 31
graden. Amisfield bezit een domein van 70 ha wijngaarden.
Daarvan is inmiddels 55 ha met wijnstokken aangeplant. 
zou
ik voor viognier gaan.Aparte neus en lichte smaak. Vrij
eenvoudig, maar heel smakelijk.
