Een galadiner sloot op donderdagavond in Wellington
de derde Pinot Noir-conferentie van Nieuw-Zeeland
af. In een enorme partytent genoten 1000 aanwezigen
van het diner, de vele mooie wijnen en een show. De
volgende morgen
vloog een select gezelschap journalisten met drie
helikopters naar Martinborough.
Het galadiner vormde het sluitstuk van een vier dagen
durende conferentie. De genodigden kregen bij aankomst
een glas Deutz. Ik was verrast dat mijn glas mousserende
wijn ‘kurk’ bleek te hebben. De gasten
werden onthaald op een sprankelende ‘show’.
Het was een soort modeshow, maar dan met stuk voor
stuk lopende ‘kunstvoorwerpen’. Op tafel
mooie gastronomische creaties en veel, heel veel Nieuw-Zeelandse
wijn. Om 03.00 uur verlieten de laatste gasten de
feesttent. Heli experience
De volgende morgen stonden dichtbij het hotel aan
de haven drie helikopters klaar om een select gezelschap
journalisten en wijnschrijvers (waaronder Tim Atkin,
Oz Clarke en Michel Battane) naar Martinborough te
vliegen. Het weer was prachtig en het zicht goed.
De vlucht ging van Wellington over de
Rimutaka-bergen en het Wairarapa-meer naar het landhuis
van Palliser-eigenaar Richard Riddiford. De heli’s
werden keurig op het pas gemaaide gazon neergezet.
De voorzitter van de wijnproducenten van Martinborough
lichtte het korte programma toe: een extra helikoptervlucht
boven het wijngebied en het plaatsje Martinborough
en een proeverij met lunch.
Proeverij
Op de proeftafel 56 wijnen.
18 Pinot Noir’s van 2003 tot terug naar 1994.
Indruk maakten: 1994 Dry River, 1994 Martinborough
Vineyards, 1997 Palliser, 1999 Ata Rangi , 1999 Porters,
1999 Margrain, 2000 Dry River, 2001 Palliser, 2003
Voss, 2001 Murdoch James, 2002 Julicher en 2003 Margrain.
In de categorie ‘Overige rode wijnen’
(7 x) vind ik goed: 1999 Dry River Syrah, 1999 Ata
Rangi Syrah, Dry River Syrah 1998, 2003 Murdoch James.
De Chardonnay’s (5):
slechts 1 goede: The Cabbage Tree 2004.
Pinot
Gris (10x): Dry River 1994, Dry River
1999, 2002 Ata Rangi, 2003 Escarpment en 2003 Palliser.
Riesling (11x): De beste
is 2003 Craggy Range.
In de categorie ‘Overige witte
wijnen’: (6x) 1999 Dry River Gewurztraminer
en 2005 Chenin Blanc Margrain 2005.
Conclusies
De Pinot Noir’s van Martinborough kunnen goed
ouderen. De wijn blijft opmerkelijk fris zoals de
voortreffelijke Dry River Pinot Noir 1994.
Het Franse ‘proefkanon’Michel Bettane
had vooral kritiek op sommige Pinot Noir’s omdat
het acidiveren niet goed is toegepast, waardoor de
integratie niet goed is.
Bij de Chardonnay’s is het houtgebruik over
de hele linie te fors. Chardonnay is duidelijk niet
de wijn voor Martinborough.
Pinot Gris (ik proefde er tien) kan in allerlei gedaantes
opduiken. Meestal niet droog en met een restzoet dan
van boven de 10 gram per liter. De wijn mist met dat
zoet spanning. De vrouwelijke ‘Kiwi’s’
vechten er om en de wijn is in Nieuw-Zealand niet
aan te slepen.
De opkomst van de Riesling is opmerkelijk. De zoete
stijl kan ik minder waarderen, maar de droge Riesling
kan heel goed zijn. De mooiste Riesling vind ik Craggy
Range. Al eerder proefde ik een voortreffelijke 2001
Riesling van dit topbedrijf.
Dry River sta voor mij de show met een aantal zeer
consistente en voortreffelijke wijnen. Als deze kwaliteitsproducent
nog een vertegenwoordiger
in Nederland of België heeft, dan liggen hier
nog kansen. Een goed in de gastronomie ingevoerde
importeur kan met de wijnen van Dry River scoren.
Carbecue
De lunch werd klaargemaakt in een opmerkelijk ‘voertuig’
die voor deze gelegenheid door de journalisten tot
‘carbecue’ werd omgedoopt.
Tegen drie uur in de middag arriveerden de heli’s
weer en brachten in een half uur de gasten terug naar
Wellington. Daar namen we het vliegtuig naar Nelson
om zaterdag aan het
Aromatics Symposium te kunnen deelnemen.
morgen
vloog een select gezelschap journalisten met drie
helikopters naar Martinborough.
Pinot
Gris (10x): Dry River 1994, Dry River
1999, 2002 Ata Rangi, 2003 Escarpment en 2003 Palliser.
Pinot Gris (ik proefde er tien) kan in allerlei gedaantes
opduiken. Meestal niet droog en met een restzoet dan
van boven de 10 gram per liter. De wijn mist met dat
zoet spanning. De vrouwelijke ‘Kiwi’s’
vechten er om en de wijn is in Nieuw-Zealand niet
aan te slepen. 
vertegenwoordiger
in Nederland of België heeft, dan liggen hier
nog kansen. Een goed in de gastronomie ingevoerde
importeur kan met de wijnen van Dry River scoren.