Door Jan Rook in Wellington

De eerste dag van de vier dagen durende Nieuw-Zeelandse conferentie over Pinot Noir in Wellington zit er op. De jonge wijnindustrie hier, beseft dat je in dertig jaar niet kunt bereiken waar de Bourgogne eeuwen over heeft gedaan. De aanwezige ‘Kiwi-wijnmakers’, leren snel en zijn ongeduldig. Michel Bettane (ex La Revue du Vins de France) veegde tijdens de eerste grote proeverij de vloer aan met de Pinot Noir van … Cloudy Bay!

In de grote evenementenhal van TBS Bank Arena in Wellington staan voor het podium 24 lange tafels met elk 20 zitplaatsen. Ze zijn tot de laatste stoel bezet als de bekendste ‘viticulturist’ en algemeen directeur van Graggy Range, Steve Smith MW als voorzitter van de conferentie het woord neemt.

Peter Biggs, aangekondigd als ‘Creative Genius’, zorgde voor een humoristische ‘pep talk’ die de aanwezige Nieuw-Zeelandse wijnmakers in de stemming bracht.
Achter de tafel op het podium: James Halliday (Australië) , Remington Norman MW (UK), Allen Meadows and Matthew Jukes.

Wat vooral opviel, was dat Steve Smith MW als voorzitter de zaal perfect in de hand heeft. Er is humor, de sfeer is los en open. Nadat Remington Norman MW (die ik al eerder tijdens het Syrah –seminar zwak vond) over zijn ervaring met de prachtige bourgognes mocht ventileren en daarbij opmerkte dat zijn mooiste proefervaring La Romanée van 1956 was, kan zijn buurman op het podium - de bekende Australische wijnschrijver James Halliday - het niet laten om op te merken dat zijn proefervaring met deze bourgognetopper terug ging tot in de jaren twintig en dat de wijn van Remington ook nog eens van een minder goed jaar was…

Grand Tasting I

Na de ‘morning tea’ stond op de openingsdag van de conferentie de eerste grote proeverij op het programma. De zaal met 480 proevers kreeg 15 minuten de tijd om de acht wijnen uit de koelere Nieuw-Zeelandse gebieden te proeven. Alle acht wijnen waren van het jaar 2003.
Professor Warren Moran, een bekende Nieuw-Zeelandse onderzoeker en consultant leidde het panel waarin ‘proefkannonen’ zaten zoals Michel Bettane (ex-La Revue du Vins de France), Andrew Caillard MW (Australië) , Geoff Kelly wijnconsultant en wetenschapper en Larry McKenna (wijnmaker en directeur van Martinborough Vineyard).

De wijnen

1) Carrick Pinot Noir 2003, Central Otago. Niet zo’n diepe kleur. Hele fruitige neus. vrij strakke aanzet. Nog wat tannineus. Vrij hoog alcoholgehalte (14 vol.%). Kan nog wel een paar jaar mee.
2) Cloudy Bay Pinot Noir 2003 Marlborough. Frisse expressie in de neus.Wat meer ingetogen dan de vorige. Minder krachtig in de smaak. Frisse textuur, minder tannines dan de vorige.
3) Dog Point Vineyard Pinot Noir 2003 Marlborough. De enige wijn van deze serie die van een kurk was voorzien. De andere wijnen hebben een schroefdop.Neus wel duidelijk Pinot. Volle aanzet. Nog niet op zijn best.
4) Greenhough Hope Vineyard Pinot Noir 2003 Nelson. Heeft de diepste kleur tot nu toe. Fruitig in de neus. Elegante smaak. Mooie romige textuur. Zachte tannines. Heel vitaal. Lengte en balans. Fraai!
5) Johner Estate Gladstone Vineyard Pinot Noir 2003 Wairarapa. Vrij lichte kleur. Elegante neus. Romige aanzet. Mooi concentraat. Lengte en balans. Wijn kan nog wel een paar jaar mee. Gastronomische wijn. Goed.
6) Mountford Estate Pinot Noir 2003 Waipara . Vrij diepe kleur. Aromatische expressie in de neus. Zachte, volle smaak. Dikke Pinot Noir.
7) Peregrine Pinot Noir 2003 Central Otago. Diepe kleur. Krachtige expressie. Kenmerkend Central Otago met die typiciteit. Mooie, neus, zachte aanzet, gevolgd door een brede, volle smaak.Duidelijke tannines. Mooie rijpheid. Topper!
8) Villa Maria Single Vineyard Taylors Pass Pinot Noir 2003 Marlborough. Diepe kleur. Neus is minder expressief. Frisse textuur. Minder krachtig in de smaak. Prettig en gemakkelijk glas Pinot Noir, maar mist wat mij betreft wat spanning en persoonlijkheid.

Het panel

Geoff Kelly maakte een belangrijke opmerking. De verschillen in de bodemsoorten van de gebieden waar deze wijnen zijn gemaakt zijn niet zo groot. Je kunt de verschillen beter relateren aan de verschillen in klimaat. Daarbij is het duidelijk, dat de florale componenten in de wijnen van het zuiden (Central Otago) sterker zijn dan in de warmere gebieden zoals Wairarapa in Martinborough.

Andrew Caillard MW maakt de opmerking dat mensen in de Derde Wereld over ´terroir´spreken als ´our place´. Caillard sprak zijn voorkeur uit voor Carrick uit het koelste wijngebied van Nieuw-Zeeland Central Otago. Villa Maria is voor hem de wijn die het snelste is gerijpt. De minste wijn was volgens hem Mountford.

Wijnmaker Larry Mc McKenna vond de typiciteit van Carrick minder, terwijl Peregrine juist wel dat typische van Central Otago heeft. De Greenhough Pinot Noir 2003 is volgens hem de reflectie van een warmer gebied (Nelson). Peregrine was volgens hem de winnaar. Rijk, rijp kruidig. Dit is hem! Villa Maria is volgens McKenna meer een wijnmakerswijn. Een ‘technische’ wijn.

Tot slot Michel Bettane. De Fransman in het gezelschap die waarschijnlijk de meeste proefervaring met Pinot Noir in Frankrijk heeft opgedaan. Volgens hem moet de Pinot Noir een ‘verhaal’ vertellen.
De eerste Pinot Noir (Carrick) vond hij te simpel. Mist volgens hem complexiteit , textuur en lengte. “Ik mis de ‘magic’ in deze wijn”.
Nummer 2 Cloudy Bay. Te simpel (!), wat onrijpe aroma’s, mist complexiteit. Mist de elementen van een ‘grote’ wijn.
Dog Point Pinot Noir 2003 volgens Bettane: heeft al wat meer karakter dan de vorige. Wat drogende tannines. Wel een interessante wijn.
Nummer 4: Greenhough is volgens Bettane de eerste die een interessant verhaal vertelt.Bettane: “Meer fruit, goede expressie van de bodem. Deze Pinot Noir bevalt me. “
Nummer 5: Johner Estate volgens Bettane: “intense wijn, vooral de gist heeft de wijn gevormd. ‘Big body’ en textuur. Wijn met een grote toekomst”.

Nummer zes, Mountford Estate Pinot Noir vond de Fransman ook interessant. Meer ‘spicy’, goede intense smaak. “Misschien wat simpel, maar wel een eerlijke wijn”.
Pinot Noir nummer 7 (Pergrine Pinot Noir 2003) vond Bettane de beste. “Goede florale elementen, balans, lengte”. “A great story!”.
Nummer 8 Villa Maria Pinot Noir 2003 werd door Bettane hard aangepakt. “Wel een prettige wijn, maar te simpel. Een wijn die ‘clean’, maar veel te simpel is. Mist individualiteit.”

Uitsmijter

Michel Bettane sloot met de volgende uitsmijter zijn commentaar af:

“You need 25 years more!”

Dat was wel even slikken voor de ‘Kiwi’s’. In de discussie die daarna volgde, maakte een Nieuw-Zeelandse wijnmaker een goede opmerking:

“If we want to make Burgundy, we are at the wrong place!”

Conclusie

Voor mij was de Peregrine ook de mooiste wijn van deze proeverij. De detailhandelsprijzen van de meeste wijnen liggen rond de 40 Nieuw-Zeelandse dollars.
De eerste ochtend van deze 3e Pinot Noir Conference was boeiend.
Na de lunch volgde een presentatie met als thema ‘Soil Biology and Dynamics in the Vineyard. What Pinot Noir’s Roots , Shoots and Leaves Love. Daarvan morgen het verslag.

Website: www.pinotnoir2007.co.nz