Organisator De Wijngids domineerde proeverij

MW Cees van Casteren, regisseur van De Wijngids, beoordeelde zelf de meeste wijnen in de topcategorie wijnen die een score kregen van 8,5 of hoger. De vraag is, of zijn collega’s  MW Frank Smulders en Job de Swart in een bijrol figureerden.

Analyse

Wij analyseerden de beoordelingen van de witte – en rode wijnen. De mousserende – en de zoete categorieën waren te klein om daaruit conclusies te kunnen trekken.

Cees van Casteren, Frank Smulders en Job de Swart proefden 146 witte – en 241 rode wijnen. Dit ging niet in evenwichtige aantallen. Cees domineerde bij het proeven van de witte wijnen met 93 beoordelingen. Frank proefde 9 en Job 46 wijnen. In percentages: Cees 64%, Frank 6 % en Job 32%. (afrondingsverschillen).2019boek1 2019gids1

Rode wijnen

Bij de blindproeverij van de rode wijnen was het aantal wijnen dat Cees beoordeelde maar liefst 170. Frank proefde 48 wijnen en Job 23. Bij elkaar in de rode categorie van 8,5 punten en hoger dus 241. In percentages Cees 70%, Frank 20% en Job 10%.

Tellen we de twee belangrijkste categorieën op, dan komen we uit op 389 beoordelingen in de gids. Cees proefde 263 wijnen, Frank 57 en Job 69. In percentages respectievelijk 68%, 15% en 18%. (afrondingsverschil).

Winkelprijs en geschatte prijs

Op voorstel van Hubrecht Duijker registreerde men ook de winkelprijs en de door de MW geschatte prijs. Het idee is niet slecht, maar in de categorie 8,5-9,5 punten blijkt het niet te werken. In het bijzonder niet als de proever een lagere prijs geeft dan de winkelwaarde.

Bij de witte wijnen (totaal 146 wijnen) waren er slechts 9 beoordelingen van de proevers die lager waren dan de winkelprijs. Daarvan nam Job 8 voor zijn rekening en Frank slechts 1. Cees gaf geen enkele witte wijn een lagere prijs.

Bij de rode wijnen (totaal 241) waren er 7 beoordelingen die lager waren dan de winkelwaarde. Daarvan nam Cees 4 en Frank 3 voor zijn rekening. Ten opzichte van het aantal witte wijnen is er dus bij de rode wijnen een duidelijk een andere prijsbeoordeling sprake.

Het ligt voor de hand, dat de functie van de prijsopgave en de prijsindicatie in de hoogste categorie weinig informatie oplevert.

Register van wijnhandelaren

De lijst van wijnhandelaren met hun e-mailadres en de pagina waar hun wijn staat geeft een vertekend beeld. Een handelaar die bijvoorbeeld 1 wijn heeft ingezonden staat op de lijst naast Gall & Gall die – daar lijkt het op – de inhoud van de halve winkel naar Van Casteren heeft gestuurd. Beter is om een rijtje te maken van het aantal ingestuurde wijnen in relatie tot de vermelding in de verschillende categorieën.

Conclusie

De Wijngids is een mooi naslagwerk, maar zoals eerder door mij beschreven, zou het beter in digitale vorm kunnen worden gepubliceerd.

Cees van Casteren MW heeft de proeverij duidelijk gedomineerd. Van een evenwichtige kwantitatieve beoordeling door 3 MW’s van de bijna 400 wijnen is geen sprake. Dit roept ook de vraag op, of Frank Smulders en Job de Swart in de bijrol zijn gedrukt om vooral als ‘uithangbord’ van de gids te dienen. De suggestie van Duijker m.b.t. de prijsindicatie in de hoogste categorie werkt niet. Een dergelijke exercitie is voor het lagere prijsniveau waarschijnlijk veel interessanter. Daarvan is echter in het boek niets terug te vinden.

Jan Rook

Reactie Nico McGough:

Beste Jan,

Ik las je verhaal over de meest recente gids aan het wijn firmament. Ook wij werden benaderd maar zagen de meerwaarde niet en hebben daarom bedankt, dit werd ons niet in dank afgenomen overigens. In ons geval zouden de kosten in geen 1000 jaar terugverdiend kunnen worden.

Wij zouden een deugdelijke bemonstering moeten doen om onze collectie goed te presenteren, de kosten daarvan schat ik op 4500 tot € 5000,- daar zouden dan nog circa 2500 €uri bijkomen aan ‘proef kosten’. Zo’n kostenpost is niet terug te halen lijkt ons.

Wat wij ook niet zien zitten is dat drie goed opgeleide en ‘gediplomeerde’  heren doen voorkomen dat de rest van de wijnbeoordelers niet is ‘gediplomeerd’ waardoor hun beoordelingen minder waardevol zouden zijn. Ik schrik van zo’n stellingname. Dat zou feitelijk namelijk inhouden dat ook ik niet goed genoeg kan proeven. Helaas ga ik hierin ,met mijn onmetelijke eigenwijsheid, niet mee. Sterker nog ik twijfel op geen enkel moment aan mijn eigen waarnemingsvermogen en moet de collega-beoordeler nog ontmoeten die mij wat proeven betreft de oren wast.

Dat in de gids ook wordt gekeken naar wat de drie MW’s vinden dat een wijn waard mag zijn is volgens mij een wassen neus. Laat ik als voorbeeld noemen internationale hebbewijnen als Pétrus, Romanée – Conti, Ornellaia, Vega Sicilia,

Deze Masters of Wine kunnen de lezer wel vertellen dat ze hun geld niet waard zijn, maar welke waarde vertegenwoordigd dan dat oordeel?? De markt dicteert, niet de schrijver.

Ook is het -volgens mij- niet in het belang van de inzenders van proefflessen om te zien dat de proevers vinden dat de wijn zijn geld niet waard is. Aan wat voor gids doe je dan mee?. Iedereen moet zijn of haar boterhammetje kunnen verdienen, importeurs, detaillisten en ook schrijvers. Op een bierviltje is uit te rekenen hoeveel €uri het proefpanel bijeen heeft gebracht, en dat is hun goed recht, als de markt het ervoor over heeft.

Kortom ik blijf twijfelen aan het nut van zo’n extra gids, ik verlaat mij daarom voorlopig op de groep ‘on gediplomeerden’ als Duijker, Crum, Hamersma, Klei, Kleyn, v d Rijst etc.

Hartelijke groet

Nico McGough

Reacties