Door Johan Veenstra, m.m.v. Gijsbert van Bussel

Het is koud in de straten van Beaune. Bitterkoud. De thermometer wijst min drie, maar de gevoelstemperatuur ligt vele graden lager. Hondenweer. Of beter nog: sledehondenweer. De winter woedt genadeloos, hier in de Bourgogne. Een gure wind giert langs de gevels en de ijsbloemen staan op de ramen. Twintig kilometer verderop zijn er dorpen ingesneeuwd en afgesloten van de buitenwereld. Schoolbussen rijden al dagen niet meer. Geen weer dus, om je zonder speciale beschermingsmaatregelen buiten te wagen.

Schijn bedriegt

Maar schijn bedriegt. Aan de rand van de stad klinkt muziek en over de Avenue de la République komt een dunne sliert van mensen naderbij. Een surrealistisch beeld, dat nog het meest doet denken aan een colonne kaasdragers op vakexcursie. Omgeven door strak wapperende vaandels lopen er steeds twee achter elkaar, met op de gebogen schouders steeds een baar met een kleine menselijke gedaante. Als ze dichterbij komen herken ik er een paar. Het zijn de wijnbouwers van de Bourgogne. Stoere mannen en vrouwen, met rijp in hun snor en ogen die tranen van de snijdende wind. Met vaste tred schrijden zij voorwaarts, zich bewust van hun rol op de belangrijkste dag van het jaar. Ieder tweetal draagt een beeld van Saint-Vincent, de beschermheilige van de wijnbouwers. Een bordje op de leggers vermeldt het dorp van herkomst. Beaune, Vougeot, Gevrey-Chambertin, Vosne-Romanée en andere iconen dobberen de toeschouwers op ooghoogte voorbij. Meer dan 80 Vincentiussen passeren er; verschillend van vorm, maar allen met respect behandeld.
Inmiddels is er een flauw winterzonnetje doorgekomen en zijn de trottoirs gevuld met vrolijk zwaaiende vrienden en bekenden. Maar deze processie is een aangelegenheid die grote concentratie vraagt, dus terugwuiven is er vandaag niet bij. Onaangedaan vervolgt de stoet zijn tocht, richting de basiliek Notre-Dame. Plechtig dragen de dorpelingen hun heiligen richting het altaar waar monseigneur Minnerath, aartsbisschop van Dijon, zo dadelijk de mis zal opdragen, ondersteund door 26 regionale priesters.

Camille Giroud revisited

Een half etmaal geleden verlieten wij de gebouwen van het huis Camille Giroud, waar commercieel directeur Stéphane Kat onze gids was bij een unieke proeverij. Geïntrigeerd door de discussie in de vaderlandse wijnpers over de nieuwe stijl van het huis Giroud, hadden wij belet gevraagd in de Rue Pierre-Joigneaux om proefondervindelijk vast te stellen waar de waarheid lag in het debat over de ziel van de wijn en de herkenbaarheid van het terroir.
Het verhaal is inmiddels genoegzaam bekend. Na 137 jaar zelfstandigheid werd het befaamde handelshuis in 2001 verkocht aan een consortium van Amerikaanse investeerders. Er werd een managing director aangesteld in de persoon van de Frans/Amerikaanse Becky Wasserman, en een nieuwe wijnmaker in die van de jonge David Croix, afkomstig uit de Loire. Relatieve nieuwkomers dus, maar wel met een behoorlijke ervaring. Becky was al sinds 1968 als handelaar werkzaam in de regio en David had ervaring opgedaan op verschillende wijngoederen, waaronder het befaamde Clos des Epeneaux. De traditionele aanpak waarbij wijnen gemiddeld drie jaar rijpten op oude houten vaten en na botteling nog vele jaren in de kelder bleven liggen voordat zij op dronk kwamen en verkocht werden, werd ingeruild voor een meer moderne stijl, die beoogt de wijnen eerder toegankelijk te maken. (zie hiervoor ook www.wijnplein.nl/wineprofessional2005_giroud.php)

Stéphane Kat

Stéphane Kat heeft zijn sporen verdiend in de Franse wijnwereld. Nadat hij in 1972 voor het eerst in Bordeaux terecht kwam, zwierf hij door bijna alle wijnstreken voordat hij zich in 1977 definitief vestigde in de Bourgogne. Vijftien jaar later trad hij in dienst van Camille Giroud, het huis waaraan hij zijn ziel verbonden heeft. Als geen ander kent hij de ins en outs van het bedrijf en kan hij de overgang van ‘oude’ naar ‘nieuwe’ stijl duiden. Hoezeer hij ook vergroeid was met de traditionele werkwijze, toch realiseerde hij zich al eerder de noodzaak van een nieuwe werkwijze. “De moderne consument heeft niet genoeg tijd, geduld en voorraad meer om een wijn jarenlang te kunnen volgen. Die schaft niet meer, zoals vroeger, een heel fust aan maar koopt drie of zes flessen die hij meteen wil drinken. En een keldervoorraad van 350.000 flessen bij een omzet van minder dan een miljoen euro is voor een bedrijf in economisch opzicht niet meer verantwoord.” Kat voelde zelf al langer aan dat in ieder geval de eenvoudigere appellaties anders gevinifieerd moesten worden, maar vond bij zijn toenmalige bazen geen gehoor. François Giroud wilde nog wel meedenken, maar zijn oudere broer Bernard en hun beider moeder hebben werkten de nieuwe ontwikkelingen fel tegen. Na de overname door het Amerikaanse consortium heeft François nog een tijdlang in loondienst doorgewerkt maar middenin de oogst 2001 stapte ook hij uit het familiebedrijf. Tegenwoordig bewoont hij zijn grote huis alleen, en in kommervolle omstandigheden.
Onder invloed van de nieuwe investeerders is het bedrijf flink opgeschud en wordt er hard gewerkt om het te moderniseren. De kelders worden gerenoveerd, het oude hout is afgevoerd en nieuwe technieken, zoals het koelen van de aangevoerde druiven, hebben op beperkte schaal hun intrede gedaan. Ook in personele zin zijn de gevolgen merkbaar. Er is een nieuwe leiding gekomen en van de dertien employés zijn er nog vijf over. Vast rots in de branding, brug tussen oud en nieuw, is commercieel directeur Stéphane Kat, die overigens prima kan samenwerken met technisch directeur David Croix. De komst van de nieuwe wijnmaker heeft hem nieuwe impulsen gegeven. Samen gaan ze er nu op uit om overal in de Bourgogne te proeven en vergelijken. Een praktijk die onder de broers Giroud ongekend was. Dat geldt trouwens ook voor de eigen kelder; waar vroeger de wijn min of meer aan zijn lot werd overgelaten, wordt nu elke cuve driemaal daags geproefd door het voltallige personeel.

Eigen bezittingen

Van oorsprong is Camille Giroud een handelshuis, een ‘maison de négoce’. Maar volgens Kat hebben zulke ondernemingen geen toekomst meer. “Het is een algemene tendens in de Bourgogne om weer zelf te gaan boeren.” Een ontwikkeling die past in het streven naar kwaliteit waar ook Giroud al langer mee bezig is. Al in 1993 werd een klein stukje wijngaard in de buurt van Beaune aangekocht, ‘Les Cras’, in de jaren daarop gevolgd door andere aankopen, waaronder ‘Aux Crétots’ en ‘Les Avaux’. Gedurfde investeringen, want de grondprijs in de Bourgogne blijft nog steeds stijgen. Maar passend bij de filosofie van het bedrijf, die gebaseerd is op hoge kwaliteitseisen. Daarbij hoort ook dat de contracten met de aanleverende wijnbouwers zijn herzien, en er een beter toezicht plaatsvindt dan voorheen. Logisch, want voor Stéphane Kat begint alles in de wijngaard. “Als je iets moois wilt maken, moet je beginnen met de grond.” Helaas is dit besef nog niet tot iedereen doordrongen. “Vooral in de Côte de Nuits mankeert nog de urgentie en kiezen rijke en gemakzuchtige herenboeren voor de makkelijke weg. In plaats van de grond zorgvuldig te bewerken nemen zij hun toevlucht tot helikopterladingen bestrijdingsmiddelen en kilo’s kunstmest. Een maand geleden stonden er nog honderden grote, witte zakken langs de route nationale 74 ...” Giroud moet van zulke praktijken niets hebben en sluit steeds vaker overeenkomsten met boeren die 100% biodynamisch werken. Ook de eigen wijngaarden worden met respect voor de natuur gewerkt en binnenkort is er in dit opzicht een spectaculaire nieuwe aankoop te verwachten.

Gerenoveerde kelders

Alsof hij onze gedachten geraden heeft, stelt Stéphane voor om de proef op de som te nemen met de oogst 2003, die nog ligt te rijpen in de kelder. Maar voordat wij de ontvangstruimte verlaten stalt hij nog een aantal ongeëtiketteerde wijnen uit op het buffet, alleen door hemzelf identificeerbaar aan het nummer op de buitenzijde. Langdurig peinst hij over de volgorde, net zolang totdat hij deze geschikt acht voor het vervolg op onze eerste keldersessie.

Onze weg voert eerst door de vinificatiekelders met houten cuves uit de jaren 95-97. Alle maten zijn vertegenwoordigd, van ‘yoghurtpotjes’ tot vaten van 47 hectoliter. Tegen de wand staat de gedemonteerde houten pers van rond 1920 die voor de nieuwe oogst weer tijdig in elkaar zal worden gezet, want ook David Croix is overtuigd van de waarde van het beproefde apparaat. Proefnemingen met een pneumatische pers van Vaslin-Bucher, “de Rolls-Royce onder de wijnpersen”, konden niet aantonen dat de kwaliteit van de wijn toenam. Integendeel, een blindproeverij door regionale deskundigen leverde een vrijwel unanieme voorkeur op voor het product van het oude houten werkpaard dat weliswaar veel langzamer is – een persing duurt soms wel zo’n 12 uur in plaats van de 2½ uur die het eigentijdse instrument nodig heeft – maar ook meer kwaliteit oplevert. Overigens worden de druiven in tegenstelling tot voorheen nu wel 100% ontsteeld en het spreekt vanzelf dat ook het lukraak teruggooien van de pitten en de schillen in de vaten, in tegenstelling tot vroeger, nu volledig uit den boze is.

Onder de uitspraak “In de nieuwe kelder wordt niet meer gespuugd” loopt Stéphane nog even terug om een crachoir te halen. Een goede gelegenheid voor ons om de gedaanteverandering van de kelders te bestuderen. In één ervan is de renovatie nog in volle gang. De oude houten balken zijn weggehaald en de grond is voor een belangrijk deel al afgegraven. De andere is gevuld met vaten van twee of drie jaar oud en ziet er met zijn nieuwe vloer juist eigentijds uit. Hier kun je mee voor de dag komen, dat is duidelijk.

2003: de proef op de som

Wij brengen de mond op smaak met de pinot noir 2003, die vlak voor de laatste oogst gebotteld is. Een pure plezierwijn van druiven uit Meursault, waar het zachte fruit bovenuit stuift. Nu al heerlijk drinkbaar. Dan begint een proefmarathon zonder weerga. Uit de pipet komen de volgende vatmonsters van het jaar 2003:
Hautes-Côtes de Beaune ‘Aux Crétots’ - Mooie, levendige kleur met een diepe neus en veel sappig fruit in de mond. Soepel, met opvallend aangename zuren. Volgens Kat heeft juist een appellatie als de Hautes-Côtes, die in gewone jaren wel eens wat zon tekort komt, geprofiteerd van het uitzonderlijk warme jaar 2003.
Santenay Villages - Iets donkerder van kleur, met in de geur en de smaak wat gekookt fruit en een vleugje vanille. Op de achtergrond voldoende zuren.
Beaune 1er cru ‘Les Montrevenots’- Van een op grote hoogte gelegen perceel, tegen Pommard aan. Loopt over van rijp fruit; diepe en geconcentreerde smaak, met wat jodium en zwarte kersen. Ondanks de veranderde technieken zou het Kat niets verbazen als deze wijn straks makkelijk tien jaar meegaat.
Beaune 1er cru ‘Les Avaux’ - Van een lager op de heuvel gelegen stuk grond met overwegend klei. Wordt in tegenstelling tot voorheen niet meer geklaard voor botteling. Flirtuoze neus en een mond vol dikke, rode jam.
Beaune ‘Les Cras’ - Van 90 jaar oude stokken op een ondergrond van mergel. Normaliter komen er vier of vijf vaten van deze wijngaard maar vanwege de droogte van 2003 en een nieuwe snoeiwijze is het er ditmaal slechts één. Mooie diepe en gezonde kleur en een verfijnde, meer ingetogen neus. Prachtige verfijnde en complexe smaak, opgebouwd uit meerdere lagen die steeds maar weer blijven terugkomen. Ook Stéphane is erg gecharmeerd van deze wijn: “Dit spuug ik altijd naar binnen”.
Beaune 1er cru ‘Les Reversées’ - Van een stukje van de heuvel dat eerst oostwaarts gelegen was, maar is omgevallen in de richting van het zuiden. In deze wijngaard wordt al 20 jaar biodynamisch gewerkt. Net als bij de overige wijnen tref je hier ook de diepe, gezonde kleur die karakteristiek is voor het zonrijke 2003. Iets moeilijker te beoordelen vanwege de licht reductieve fase waarin de wijn verkeert. Aantoonbaar veel materie en veel beet.
Aloxe-Corton Villages - Goed gemaakte en toegankelijke wijn met een neus van gekookt fruit en een prettige, vlezige smaak. Tikkeltje rustiek.
Aloxe-Corton 1er cru ‘Les Guérets’- Iets donkerder van kleur en een indringende neus met kersenfruit. Opvallend dik, vlezig en robuust van smaak. Hoog alcoholpercentage (15,2%). Kan zo in de film ‘Sideways’.
Corton ‘Le Rognet’ - Van donkere grond met veel ijzer. Verfijnde neus met specerijen. Sappig en diep, met veel inhoud en structuur. Slechts twee fusten geproduceerd.
Corton ‘Les Chaumes’ - Rode wijn van witte (kalk)grond. Juweel van een wijn met een fijne en intense neus met rode bloemen en terroir. In de mond een ragfijn web van fruit en kruiden.
Pommard ‘Les Épenots’ - Aangename, typerende Pommard, met meer finesse dan kracht. Een van Kats favorieten.
Vosne-Romanée Villages - Van een perceel midden op de heuvel, aan de andere kant van de muur van Clos Vougeot. 60 jaar oude stokken. Nog een beetje reductief in de neus. Zachte specerijen in de smaak. Diepgang en volume.
Gevrey-Chambertin ‘En Champs’ - Druiven afkomstig van een nieuwe toeleverancier uit Brochon. Soepel, gemaakt op het fruit.
Gevrey-Chambertin ‘Lavaux Saint-Jacques’ - Prachtige wijn, met een fraaie, complexe neus waarin je je helemaal zou willen vergeten. Complex en verfijnd, met een eeuwenlange afdronk.
Nuits-Saint-Georges 1er cru‘Les Vaucrains’ - Donker kersenrood, met een diepe neus waarin het terroir overheerst. Mondvullend en complex, iets tanninerijker dan de vorige wijnen. Veel structuur.
Chambertin - Innemende neus met zacht, gezond fruit. Mooie zachte smaak, met kruiden en een pepertje. Meer volume dan complexiteit. Zachte tanninen op de achtergrond.

Oudere jaren

Nog enigszins beduusd van het overvloedige fruit van 2003, begeven wij ons weer naar boven, waar de genummerde flessen nog keurig in het gelid op ons wachten. De eerste bevat een Maranges 1er cru ‘La Croix aux Moines’ 2002 met een rijpe pinotneus en een smaak die meer bourgognegetypeerd is dan de 2003. Opvallend is het nieuwe etiket, waarin het familiewapen van de Girouds vervangen is door het oude wapen met de bijenkorf dat het in vroeger tijden sierde. Het is een eenvoudige maar smakelijke wijn, een beetje rustiek zonder ruw te worden.
Aansluitend volgt de Aloxe-Corton 2002 ‘Les Guérets’, waarvan wij daarnet de 2003 geproefd hebben. De smaak is iets eleganter dan zijn jongere versie, met een behoorlijke complexiteit en veel inhoud. Om even weg te leggen en over een paar jaar weer te proeven.
Ook de Vosne-Romanée Villages 2002 biedt aardig vergelijkingsmateriaal met de jongere versie. Het is een smakelijke plezierwijn met een vleugje reductie in de neus, veel materie en duidelijk aanwezige tanninen. Onze gastheer vermoedt dat deze wijn op termijn meer zal bieden dan de 2003.
De Savigny-lès-Beaune ‘Les Gravins’ 1993 stamt uit de beginjaren van Stéphane Kat bij het bedrijf. In de donkere kleur is nog geen enkele evolutie te merken. De neus is een beetje animaal, met champignons, bosgrond en een beetje rook. Een gastronomische wijn vol jeugdige kracht en smaak, die nog jaren meekan. Trots toont Stéphane de elastische kurk die de lange levensduur moet helpen garanderen.
De Pommard ‘Les Pézerolles’ 1988 is lichter van kleur en vertoont een neus die typerend is voor een ontwikkelde bourgogne met aarde, leer, rotte bladeren en rauw wild. De smaak is rijp en romig, met veel materie en mooie hoge zuren. Een schitterende maaltijdwijn, die zich in het glas voortdurend blijft ontwikkelen.
De laatste rode wijn is een Corton Bressandes 1976. Fris van kleur, met slechts een fractie oranjebruin en wit aan de buitenkant. In de neus aroma’s van cacao, tabak, rozijnen en een beetje mest. De smaak doet denken aan een oude port met butterscotch, rozijnen, jam van pruimen en abrikozen, en nog steeds een aangenaam zuurtje op de achtergrond. 25 jaar lang was deze wijn onproefbaar maar nu is hij er helemaal. Een wijn om in een groot glas uit te schenken en urenlang te ruiken, te praten en te zwijgen. Geroerd, bijna met tranen in de ogen, kijkt Kat ons aan. “Zie je, als de mensen maar geduld hebben.” ‘Rustieke pastoriewijnen’ werden ze in een publicatie genoemd, en nog kan Stéphane zich over deze associatie opwinden. Wij kunnen niet anders dan het met hem eens zijn. Als dit pastoriewijnen heetten dan zouden de seminaries weer vollopen en klonk er elke avond opgetogen gezang uit alle consistories van de natie.

Tot slot komt er nog een drietal flessen wit op tafel. Eerst de Hautes-Côtes de Beaune blanc 2002. Een aangename frisse wijn; romig en rond van smaak, met veel rijp wit fruit en een vleugje zoete citrus. Dan de Mercurey ‘Les Byots’ 2001, waarvan de vinificatie door François is gestart en na zijn onverhoedse vertrek door de rest van de equipe is afgemaakt. Een fractie geler van kleur dan de vorige wijn, met aroma’s van boter en een beetje menthol en een vetje in de ronde, volle smaak. Niet echt diep maar zeker aangenaam.
De opmerkelijkste wijn blijkt tot het laatst bewaard. De Savigny-lès-Beaune ‘Les Peuillets 1997 heeft een goudgele kleur en een fascinerende neus van specerijen, marsepein, kokos, bladerdeeg en speculaas; alles door elkaar. De smaak is die van een rijpe chardonnay, met een bittertje, noten, zachte citrus en een mooi zuurtje. Een zeer bijzondere wijn, die in niets lijkt op de witte bourgognes waarmee wij vertrouwd zijn. Kat kijkt het glimlachend aan. ‘De patisseriewinkel’ noemt hij deze Savigny, en daar kunnen wij ons alles bij voorstellen. Geen wijn voor bij de maaltijd maar eerder voor het apéritief. Meer in de stijl van François Giroud dan van David Croix, die hem veel minder kan waarderen.

Terugblik

In restaurant Le Gourmandin blikken wij boven de boeuf bourguignon terug op een bijzondere ervaring. Wij hebben een fascinerende man ontmoet, werkend vanuit een grote traditie maar met een open oog voor de toekomst. Een gepassioneerd mens, met warmte sprekend over wat hem beweegt. Een baken in de overgang van oud naar nieuw. Onmiskenbaar is er bij Giroud sprake van een nieuwe stijl, maar geenszins vormt die een abrupte breuk met het verleden. Ook de ‘nieuwe’ wijnen zijn authentiek en van hoge kwaliteit, met naast finesse en fruit een duidelijk herkenbaar terroir. Anders gemaakt en eerder drinkbaar dan hun voorgangers, maar met een herkenbare identiteit waarin de hand van de natuur zichtbaar blijft.

De gezette Amerikaan aan het tafeltje naast ons heeft een Montrachet en een Clos Vougeot laten decanteren. Ook hij heeft kennelijk een zware dag gehad. Na met zijn laatste restje energie van elke wijn een teug genomen te hebben valt hij boven de slakken in slaap en glijdt de rekening uit zijn vermoeide hand. Terwijl ik deze voor hem opraap, kan ik het niet laten om even te spieken. 650 euro staat er voor de beide wijnen op de rekening. 325 euro per geconsumeerde slok. Even wordt het mij zwaar te moede. Bestaat er grotere lompheid? Grotere minachting voor het mooiste dat de wijngaard kan bieden? Zou het waar zijn dat geld soms meer kapot maakt dan je lief is? In gedachten bid ik dat de wijnen van Giroud nooit van hun lange leven door respectloze Yanks als deze ontdekt zullen worden. Maar veel tijd om verder te mijmeren is er niet. Morgen weer een dag, en wie weet hoe zwaar die nog zal worden.

Intronisatie

De heilige mis heeft ze goed gedaan. Is het niet vanwege de zegen die er over hun is afgeroepen, dan wel vanwege de rustpauze die ze na hun vroege rondgang zeker verdiend hebben. Onder opwekkend tromgeroffel hervatten de fiere Vincentiusdragers hun voettocht naar de binnenplaats van de Hospices de Beaune. Keurig in het gelid zien zij met hun beelden en banieren toe hoe een fleurige stoet volwassen mannen in rood met gele gewaden het podium aan de overzijde bestijgt. Het is de Confrérie des Chevaliers du Tastevin, die zo dadelijk een aantal oude wijnbouwers in haar midden op zal nemen. Eerst de notabelen uiteraard, met voorop monseigneur Minnerath die wij net nog hebben mogen aanschouwen op het altaar van de basiliek. Dan de oude boeren en boerinnen, die stuk voor stuk worden afgeroepen om voor het oog van hun familie en geliefden een symbolisch tikje met een oude druivenstok in ontvangst te nemen. Een welkome waardering, waar deze brave landlieden lang op hebben moeten wachten. Sommigen tè lang: een enkele keer treedt er na het afroepen van een naam niemand naar voren en blijft het Chapitre ongetekend …

Kippenringetjes

Als wij de Place de la Halle weer opkomen, weten wij niet wat wij zien: heel Beaune is één vrolijke bende. Gewapend met een ‘pack-dégustation’ bestaande uit een kristallen proefglas met een houdertje, een handvol kippenringetjes en een alcoholtest, zijn duizenden bezoekers uitgewaaierd over de straten en pleinen van de Bourgondische hoofdstad. Tegen inlevering van de ringetjes zijn op vier strategische locaties de smakelijkste wijnen van Beaune en omgeving verkrijgbaar. Vrijwel alle huizen van betekenis zijn aanwezig, van Bouchard tot Comte Senard, van Louis Jadot tot Jacques Prieur. En elk doet zijn uiterste best om het mooiste van wat hij aan regionale wijnen te bieden heeft, te demonstreren. De premiers crus worden met gulle hand geschonken. De kippenringetjes zijn bedoeld om het drankgebruik in de hand te houden, maar wie ze in probeert te leveren wordt meewarig aangekeken. Het is feest en dat zullen wij weten ook. En hoewel het een drukte van belang is, blijft de stemming dan ook opperbest. Met het proefglas aan een koordje om de hals schuiven zij handenschuddend van kraam naar kraam. Als er al eens een glas in tussen de feestenden in scherven valt, klinkt er een luid gejuich en wordt de ongelukkige van alle kanten een nieuw gereedschap aangereikt.

Naast de openbare degustaties zijn er op tal van plaatsen in de stad tegen betaling proeverijen bij te wonen van wijnbouwers, wijkwinkels en wijnhuizen. Een der opvallendste is die van vertegenwoordigers van de biologische en de biodynamische wijnbouw die zich ten huize van Joseph Drouhin gezamenlijk presenteren. Een unieke gebeurtenis, waarbij gereputeerde Bourgondiërs als Philippe Drouhin en Pascal Marchand zich niet te groot achten om de aandacht te delen met kleinere producenten als Emmanuel Giboulot en Thierry Guyot. Een initiatief dat navolging verdient.

Na een hele middag degusteren en een avondlang dineren herinneren wij ons de alcoholtest die deel uitmaakte van het proefpakket. Met tevredenheid stellen wij even later vast dat de kristallen exact tot aan het streepje zijn verkleurd. Een ganse dag genoten en geen gram teveel.

Importeurs:
Wijnkoperij Okhuysen
Kuppersweg 19/23
2031 EA Haarlem
vineus@okhuysen.nl
www.okhuysen.nl

Caves Rokin
Rokin 60
1012 KV Amsterdam
caverokin@xs4all.nl
www.caverokin.nl