Door Jan Rook

Als we de toegangsweg naar Viña Nora oprijden staan er tientallen auto’s in de berm geparkeerd. Vroeger kwamen de druivenplukkers te voet. Tegenwoordig moeten de wijnbedrijven parkeerplaatsen aanleggen.

Als ik hoor dat een Nieuw-Zeelandse wijnmaker hier voor de vinificatie verantwoordelijk is, haal ik snel mijn Nieuw-Zeelandse cap uit de tas en zet hem op. De wijnmaker, Alistair Gardner toont zich aangenaam verrast. Al snel wisselen we ervaringen uit over de wijnproductie in Christchurch waar hij ook werkzaam is en waar hij ook aan de plaatselijke universiteit doceert. We zijn uiteraard voor deze adega gekomen en lopen de wijngaarden in. Vanaf dit punt heb je een fraai uitzicht op de rivier de Miño, die uiteindelijk bij het visserplaatsje A Guarda in de oceaan uitmondt.

Adegas Beiramar heeft hier 16 ha wijnstokken. Alistair besteedt veel aandacht aan canopymanagement van de pergolacultivatie. Te vaak wordt het bladerendek aan de bovenkant té gesloten gehouden , waardoor er te weinig zon kan doordringen. Het gevolg kan zijn dat de aroma’s ‘groen’ zijn. Een sprekender voorbeeld van de titel van het boek van Richard Smart, de beroemde viticulturist ‘Sunlight into the vine’ ken ik niet.

In 2004 maakte Alistair 180.000 liter wijn. Daarvoor verwerkte hij 320 ton duiven.
Het moet een ware nachtmerrie zijn om het fruit in alle percelen te monitoren, te bepalen welke percelen eerst moeten worden geoogst en daarna het fruit separaat te vinifieren. Het grote blenden vindt dan weer later plaats.
Een deel van de druivenmost wordt op barrque vergist. De wijnmaker zegt betere resultaten te krijgen met vergisting op barrique in plaats van fermentatie op tank en daarna op barrique. De wijnen tonen zich een stuk harmonischer. Grote foto: klik hier

We proeven de Nora 2004 die op barrique is vergist. Een duidelijke complexiteit in de neus. Heftige, dikke witte wijn. Mooi voorbeeld dat als de vergisting op hout zorgvuldig plaatsvindt, de Albariño aan diepte kan winnen, zonder de spanning te verliezen.