De D.O. Toro ligt als laatste D.O. aan de Duero op Spaans grondgebied voordat de rivier Portugal instroomt en verdergaat als de Douro. In het oosten grenst Toro aan Rueda. Toro ligt voornamelijk in de provincie Zamora ten zuiden van de stad Toro. Het gebied ligt op een hoogte van 600 tot 750 meter, en ligt op de hoogvlakte van de Meseta Castellana. Het noorden van de regio staat beter bekend als de ‘broodzone’, omdat het landschap gedomineerd wordt door graanvelden. Het zuiden is echter vrijwel uitsluitend beplant met wijngaarden.

De Guareña rivier die dwars door de D.O. loopt, vindt haar aansluiting op de Duero net ten zuiden van de stad Toro. Daar heeft de kiezelachtige bodem een hoog kalkgehalte. Echter de wijngaarden zijn geplant op zandbodems met een goede drainage en een arme ondergrond van stenen met weinig organische materie en voedingstoffen. Het klimaat van Toro is duidelijk continentaal met zeer droge zomers en extreem koude korte winters. De temperatuur heeft een jaarlijks gemiddelde van 13,5º Celsius. Er valt zo´n 500 mm regen in het oosten, terwijl in het noorden van Toro maar 350 mm valt, verspreid over 60 dagen. De regio telt 3000 uren zon.

De productie van de wijn in de regio van Toro bestaat al sinds mensenheugenis. De nabijheid van Salamanca als de oudste universiteitsstad van Spanje, opgericht in 1215, droeg in belangrijke mate bij in de bloei van de wijnen van Toro. Hoewel de wijnen al in de 16e eeuw tot de beste wijnen van Spanje behoorden was de officiële D.O. status pas in 1987 een feit

De fhylloxera dwong de wijnboeren in de regio van Toro over te stappen op de bulkhandel. Rioja nam de rol van Toro in die tijd gemakkelijk over, omdat daar de wederopbouw sneller ging en de contacten met Frankrijk sterker waren. De bulkhandel bleef lange tijd een de belangrijkste bron van inkomsten. Enkele pioniers uit de regio zelf zoals Fariña en later ook Frutos Villar introduceerden eind jaren ’80 nieuwe moderne wijnbereidingstechnieken, en zorgden met hun gebottelde moderne wijnen voor een eerste opleving van Toro. Maar het waren met name de oude wijnstokken en de goede klimatologische omstandigheden die de aandacht trokken van bekende wijnmakers uit Spanje. Vega Sicilia, Pesquera, Señorio de San Vicente, Mauro of Bodegas de Crianza Castilla La Vieja, kochten aan het eind van de jaren ´90 grond om er kwaliteitswijn te maken van het hoogste niveau. Deze laatsten, veelal afkomstig uit andere bekende Spaanse wijnregio´s zoals Rioja en Ribera del Duero stonden aan de basis van Toro´s tweede opleving. Voordat de eerste jaargangen van deze nieuwe wijnmakers van Toro op de markt waren werd Toro door de Spaanse critici al in één adem genoemd met Rioja, Priorato, Ribera del Duero.

De voorkeur voor tinta de toro, (de lokale naam voor tempranillo) blijkt uit de aanplant die zo´n 58% van het totaal beslaat. Andere toegestane variëteiten zijn garnacha 4% voor rood, en voor wit de malvasia 16% en verdejo 3%. Sinds 1990 is de aanplant van palomino verboden. De laatste tijd is de cabernet sauvignon zeer gewild nadat de experimenten aantoonden dat ze een goede aanvulling vormden op de tinta de toro. Toro ontleent zijn kwaliteit aan de rode wijnen. Het zijn wijnen met veel kracht (de D.O. Toro stelt dat alle rode wijnen minimaal 75% tinta de Toro moeten bevatten) alcoholisch, glycerinerijk en met veel rijp fruit. Deze wijnen vormen de basis voor de nieuwe stijl Spaanse wijnen, heel anders dan de lichtere stijl gerijpte wijnen uit Rioja die in de jaren 80 zo bekend werden.