Door Emilio Saez van Eerd

Via de aanwijzingen van zo´n beetje de langstlevende inwoner van het dorp die op het punt stond zijn volledige ingedeukte Renault 4 in te stappen, bereiken we volgens afspraak de bodega van Dos Victorias. Het intens rustieke dorp San Roman is niet groot maar bezit blijkbaar goede wijngaarden. Maurodos en Vega Sicilia gingen Dos Victorias voor en kochten er wijngaarden. Dit zou nog wel eens een zeer populaire vallei kunnen worden.

Damesbergschoenen

De weg naar de bodega is nog niet geasfalteerd en het versgestorte beton voor de ingang van de bodega, waar over een paar weken de tractoren hun druiven moeten lossen, ligt nog te drogen. We lopen er netjes omheen om te voorkomen dat onze schoenzolen er niet voor eeuwig in worden afgedrukt. Afgezien van enkele auto´s en enkele damesbergschoenen naast de deur wijst wederom niets in de buurt van de bodega op een teken van leven. Vanaf Dos Victorias, zie je aan de overkant van de vallei de nieuwe bodega van Vega Sicilia.waar Pintia, hun torowijn wordt geproduceerd.

Als we aanbellen zwaait er een kleine deur open en stelt een vrouw zich voor als Victoria. Ze laat ons binnen in een overvolle ruimte, waar binnenkort de druiven zullen worden geperst. Tussen de persen, een bottellijntje en de rvs-tanks wordt nu iedere hoekje van de ruimte benut. Pallets met wijn, volle dozen met capsules, zakken kurken, een heftruck, en het midden een blauwe tafel en houten stoeltjes. Het heeft meer weg van een kampeerset dan van een directietafel. Over twee weken moet alles opgeruimd zijn als de oogst begint. Een kwestie van behelpen. Vrijwel meteen komt er een andere vrouw van achter uit de bodega aanlopen, en ook zij stelt zich voor als Victoria. Als ik niet van tevoren in een wijngids de verklaring van de bodeganaam had gelezen zou ik bijna denken dat Herman Emmink hierachter zat en de volgende vraag moest zijn: Wil de echte Victoria nu opstaan?

Rondleiding: 2 minuten

Twee Victoria´s dus, een vrouwelijke bodega? Dus ook vrouwelijke wijnen?
De rondleiding duurt in ieder geval maar 2 minuten, want de enige plek waar we lopend heen kunnen is een loods naast de bodega waar nu tijdelijk de eikenhouten vaten liggen. De Victoria´s vertellen ons dat zij met hun vrouwelijke logica een vrouwvriendelijke bodega creëren. Alles moet vooral praktisch zijn, geen kelders en dus trappen voor de rijping op vat, maar alles gelijkvloers in gekoelde loodsen. “Dat is veel gemakkelijker schoon te houden”. Het bezoek aan de bodega beperkt zich dus noodgedwongen tot een proeverij van de wijnen. We worden meteen aan het werk gezet, en Victoria geeft me een kurkentrekker met de vraag of ik de fles wil openen. Een echte ‘hands-on winery’, merkt Jan op, en het heeft wel iets gezelligs dat gestuntel met een campingtafel en de gammele stoeltjes midden in de rommelige bodega.

Proeven

Ik schenk de witte 100 % verdejo in de glazen. Geen D.O. Toro, hoewel het wel zou zijn toegestaan, maar een Rueda. Daar komen de druiven vandaan daar wordt de wijn ook gebotteld in een gehuurde bodega. Om logistieke redenen staan echter alle wijnen in Toro. De bijna groenige witte wijn, typerend voor de verdejo, vormt voor een aangename afwisseling na de rode wijnen van Telmo en Mauro.

Deze Jose Pariente 2003, Verdejo, is vernoemd naar Victoria´s Pariente´s vader, van wie ze de wijngaard heeft geërfd. De wijn bezit zeer expressief fruit, bijna tropisch, mooie frisse zuren, alcohol van bijna 13 vol. %, goede balans, lange afdronk. Jose Pariente Fermentado en Barrica 2003 heeft stevig hout in de neus in combinatie met veel fruit. Frisse inzet en veel sap, de ontwikkeling van de zuren in de mond is kenmerkend en geeft de wijn lengte en elegantie. Het hout domineert minder in de mond dan in de neus. De afdronk is lekker lang.

Bejaardentehuis en oude stokken

Het Toro-succes van Dos Victorias gaat met een zelfde vaart de wereld over. Elias Mora, zo heten de rode Torowijnen, is niet de vader van de andere Victoria. Toen de Victoria´s de wijngaarden wilden kopen in Toro, vroegen ze zich af waar ze moesten beginnen. Het bejaardentehuis kwam bij mij niet meteen in me op, maar bij hen wel. En zo viel de keuze op de wijngaard van ene bejaarde Elias Mora. Dos Victorias bewerkt nu zijn wijngaarden. Een dergelijke praktische benadering zouden maar weinig mannen hebben bedacht en laat staan uitgevoerd.

Elias Mora semicrianza 2003 bulkt van het fruit. Deze 100% tinta de toro met 14 vol.% alcohol wat vrij laag is in Toro, heeft 5 maanden hout gehad is daarom nog een beetje aan de stevige kant. De taninnen zijn echter wel rijp en zullen binnen een paar maanden een zeer mooie balans vormen met het geconcentreerde fruit. Elias Mora crianza 2001, wederom veel fruit, een beetje Mediterrane kruiden zoals mint en rozemarijn, frisse inzet, kersenfruit, veel sap en goede zuren. De balans komt hier nog meer tot uiting dan in de 2003. De Gran Elias Mora, ook uit 2001 puilt uit van de houttonen in de neus, tabak, chocolade, koffie, een flink zoetje in de mond, maar met zachte tanninen en een goede structuur een zeer complete wijn.

Plezier i.p.v. zekerheid

Het was duidelijk dat we hier wijnen proefden die niet uit de lucht zijn komen vallen, maar belangrijker nog dan hoe de wijn zo lekker kwam is wat twee vrouwen bezielt een goede baan bij de overheid op te geven voor een droom?

Victoria en Victoria leerden elkaar kennen op het wijntechnisch laboratorium van Castilla y León waar ze jaren lang als overheidsdienaren dezelfde analyses maakten. Geen stimulerende baan dus. Zeker niet als je baas op je neerkijkt. Dat laatste zat hen dusdanig dwars, dat ze hun droom die ze deelden, zo snel mogelijk wilden realiseren. Dus op een dag in juli namen ze hun ontslag en twee maanden later hadden ze wijn. Niet dat alles zo eenvoudig ging maar op de vraag wat en nu het meest was tegengevallen was het antwoord duidelijk:

“als er iemand bestaat die geen verstand had van wijnmaken dan was het wel onze architect”. Toch geen onbelangrijke man inzake de bouw van je bodega, stelde ik me zou voor. De frustratie zat nog erg diep en ze waren nog duidelijk niet van hem af, want de uitbreiding was nog niet klaar. En het zag er ook niet naar uit dat dat voor de aankomende oogst anders zou zijn.

Een leukere vraag: welke aspecten van het wijnleven dat ze nu leiden bevalt hen het meest? Ze kijken elkaar aan en glimlachen. “Het plezier waarmee we met diepe wallen onder de ogen en spierpijn gedurende de hele oogst staan te zwoegen. Als de druiven de bodega binnenkomen slapen we soms maar 4 uur per nacht, en als je opstaat zie je het soms echt niet meer zitten, maar als je dan in de bodega bent en je hebt met iedereen contact en alles loopt soepel, dan geeft dat veel voldoening”.

Bodegas Dos Victorias heeft zeer bijzondere wijnen die met passie tot stand zijn gekomen. Vanwege het feit dat twee vrouwen de bodega vanuit het niets zijn gestart en er in 6 jaar tijd uiterst succesvol mee zijn geworden maakt de wijnen nog bijzonderder. Geen gezeur dus dat de wijnwereld een mannenwereld zou zijn, maar ook geen excuses meer van de vrouwelijke wijnmakers die nog steeds in loondienst werken. Gewoon de stoute schoenen aantrekken net als de twee Victorias van Dos Victorias.

Als we vertrekken kijk ik nog even goed naar de twee bergschoenen die buiten bij de ingang stonden, en denk bij mezelf, zo zien stoute schoenen er dus uit! Terwijl we uitgezwaaid worden lopen we over het verse beton terug, het was dus toch gedroogd! Na dit bijzondere bezoek had ik misschien mezelf moeten vereeuwigen met een schoenafdruk, om over een aantal jaar met trots te kunnen zeggen “ik was er toen ze nog net waren begonnen”.

Importeurs:
Le Vin en Direct, Nederland,
La Buena Vida, België