Na de lunch met Bernardo Fariña stappen we
voldaan uit de auto op de parkeerplaats van de 225
leden tellende wijnbouwcoöperatie Covitoro.
Het gebouw ligt op 1 minuut loopafstand van Fariña,
laten we zeggen op de tweede linie van de wijn avenue
van Toro. Als we de grote loods binnenlopen worden
we in eerste instantie totaal genegeerd. Nu is dat
op zich niet zo raar in een coöperatie, maar
hier worden we zelfs genegeerd als we op het raampje
kloppen waarachter een nors kijkende dame stug blijft
doorlezen. Als ik nog een keer klop, maakt ze een
gebaar met haar wijsvinger dat we haar niet moeten
lastigvallen en wijst naar een andere bunker in de
loods, waar een groter raam in is geplaatst. Verrast
door de ‘ontvangst’, probeer ik het bij
de andere dame. Zij heeft mijn eerste poging al op
een afstandje gevolgd en heeft zich dus al mentaal
kunnen voorbereiden op de vraag die ik ga stellen.
Het raam schuift ze twee centimeter naar links en
ze vraagt wat ik wil. Ik had bijna de neiging om
mijn bestelling voor een Chinese maaltijd door te
geven, maar bedacht me dat ze dat toch niet zou begrijpen.
De naam van de manager waarmee we een afspraak hebben
is voldoende om onze boeiende ontmoeting te beëindigen
en we wachten maar weer verder af.
Lift
Terwijl we wachten vragen twee bejaarde bezoekers
ons of we naar Toro rijden. Ik zeg nee, en vraag
waarom? “Voor een lift”, antwoorden ze.
Ik zeg nog dat ik ze graag zou hebben meegenomen,
maar dat we hier voor een interview zijn. Ze sjokken
weg met in hun handen vier 8 liter flessen met Torowijn
van de coöperatie. En terwijl ik de oudjes bijna
schuldig nakijk, komt er een jong man onze kant op
sjokken. Hij roept van een afstand al mijn naam en
we stellen ons voor. Het is Daniel de Manuel, de
verkoopmanager van Covitoro.
Hij vertelt ons dat hij hier vier jaar geleden ook
al werkte, maar dat hij weer terug is gekomen bij
zijn oude werkgever. Of de coöperatie tijdens
zijn afwezigheid veel is veranderd? “Helemaal
niet” zegt hij. Daar kan ik wel inkomen, zoals
uit het optreden van zijn collega´s van het
ontvangstcomité blijkt.
Gewaagde uitbreiding
We lopen even door de bodega. De tijdsdruk dwingt
ons echter de rondleiding snel af te handelen. Grote
betonnen opslagkamers afgewisseld door enorme rvs-tanks
weerspiegelen de tweeslachtigheid van het oude Toro.
Het gebouw dat stamt uit 1974 heeft zijn beste tijd
gehad. Er wordt nu een gebouw tegen aangezet om de
3 miljoen liter aan capaciteit te verhogen naar 5
miljoen, het equivalent van de totaalproductie. Een
gewaagde zet, zeker nu er een overcapaciteit in de
regio is van ongeveer 5 miljoen liter… Maar
Daniel is zelfverzekerd. In het afgelopen jaar verkocht
hij 1.000.000 flessen meer dan het jaar ervoor. En
het ziet ernaar uit, dat die stijging nog wel even
doorgaat. De meeste wijnen van Covitoro vinden steeds
meer hun weg naar de consument via het supermarkt
en retail-kanaal.
Proeverij
We proeven in een nieuwe bodega waar ook de vaten
zijn opgeslagen. Het is duidelijk dat het grootste
deel van de verkoop jonge wijn betreft. Met 800 vaten
is het ‘vatenpark’ niet bijzonder groot
in vergelijking met de 3.500.000 liter die Covitoro
nu produceert.
De wijnen zijn afkomstig van zo´n 1000 hectaren
die de leden bewerken. Een batterij proefflessen
staat voor de proeverij klaar. Daaronder een blauwe
soort Xenos-sierfles met daarin, “een zoete
wijn”. Stiekem hoop ik dat we de witte wijnen
overslaan, omdat het einde van een lange proefdag
in zicht komt. Daniel heeft echter al de droge verdejo/viura
ingeschonken.
Wit
De Marques de la Villa 2003: gemaakt van malvasia.
Een fruitige neus. Aromatisch in de mond fruitig,
klein zoetje, fris, aromatisch, wat fimend met stevig
zuur. Een ongecompliceerd glas met hoge ‘doordrinkfactor’.
Verzorgde wijn.
Rosé
Marques de la Villa 2003 Rosado. 100% tinta de toro.
Mooie fruitneus en fris. Goede rose voor de Nederlandse
markt. ‘Party-rose’. Genoeg concentraat
voor bij de maaltijd.
Rood
Als we bij de ‘echte’, rode torowijnen
aankomen, merkt onze gastheer op dat de eerste een
meer internationale stijl heeft. Toro 2003, 100%
tinta de toro. Veel fruit, kleine zoetje, stevige
maar geen harde tanninen in de afdronk, weinig zuur.
Commerciële wijn.
De nationale markt vraagt echter om een meer klassieke
Toro 2003 (garnacha 20%, tinta de toro 80%) met meer
volume, hardere tanninen en hoger zuur. Stevige structuur
Een echte maaltijdwijn die zich over 2-3 jaar beter
zal presenteren.
Tinto de crianza 2000 van het Cermeño-etiket:
stevige, fruitige neus. Expressief en met intense
aanzet. Je proeft de vanille van het hout, als een
traditionele Rioja uit de jaren negentig. Goede structuur
en een zachte afdronk. Geen specifieke Toro-kenmerken.
En het etiket is waarschijnlijk net zo oud als het
bouwjaar van de bodega in 1974…
De gran Cermeno reserva 1997 Marqués de la
Villa met 12 maanden Frans eiken en 24 maanden flesrijping.
Jeugdige, donkere kleur. Geen spoor van bruin. Zeer
traditioneel, klassiek houtgebruik, teveel hout.
Goede, volle smaak.Stevig glas wijn dat nog jaren
meegaat. Het etiket is zelfs nog van ver vóór
de bouw van de bodega. Daniel verontschuldigt zich
nog door op te merken dat de Amerikanen het een geweldig
etiket vinden.
De Cañus Verus 2002 is gemaakt van het fruit
van 70 jaar oude wijnstokken, 9 maanden Amerikaanse
eiken duigen en Frans eiken deksels, verenigd in één
vat. Zeer mooi gemaakte wijn, geconcentreerd en vol.
Vitaal fruit, knap houtgebruik. Elegant met lengte.Nu
toegankelijk maar kan nog jaren mee. Het etiket is
opvallend modern, maar dat geldt voor ieder etiket
waarvan het rustieke bruine nepperkamentpapier in
de hoeken niet meer omhoog krult. Wijnimport Colaris
in Weet kan er trots op zijn.
Op dat moment komt Nuria, de oenologe binnen. We
maken nog net een foto van haar voordat ze in een
bespreking verdwijnt. Na de proeverij lopen we nog
even naar de wijnbar waar alle merken van de bodega
naast elkaar staan gepresenteerd. Omdat er nog een
5e bezoek gepland staat die middag, ben ik al lang
blij dat we de zoete witte niet proeven als we de
proefruimte verlaten.
Als we op het punt staan om afscheid te nemen, bedenkt
de Manuel zich ineens. U raadt het al: de blauwe
fles. Om niet onbeleefd te zijn, nemen we weer plaats
achter de proeftafel. Overigens was de zoete witte
wijn uit blauwe fles best lekker. Ik heb ´m
geloof zelfs nog doorgeslikt.
(proefnotitie JR: witte, zoete wijn gemaakt
van 85% verdejo en 15% moscatel. Naam: Viña Virgen,
herkomstbenaming Vino de Mesa. Mooie fruitneus, zoet,
maar wel prettig door de zuren. Heeft geen D.O. Toro
omdat die voor een zoete wijn niet van toepassing
is. Knap glas wijn!)
Mijn discipline heeft me waarschijnlijk tijdelijk
in de steek gelaten, want in proefnotities staat
niets meer beschreven. Wel zie ik dat ik heb genoteerd
dat deze bodega de inhaalslag heeft kunnen maken
met de huidige reeks wijnen en meer dan redelijke
prijs-kwaliteitverhouding hanteert.
Importeurs in Nederland:
Colaris Weert: Cañus Verus etiket
Vinites: Marques de la Villa etiket
Les Genereux: Cermeño etiket
Bodega Viña Bajoz Toro
Nicole Thomton, de Engelse verkoopdirecteur van
Bajoz is een bijzondere persoonlijkheid. De missverkiezing
zal ze niet winnen, maar ze straalt een enorme drive
en energie uit.
Op 22-jarige leeftijd, met een universitaire graad
in businessmanagement op zak, kwam ze toevallig in
een gezelschap terecht waarin zich ook de directeur
van Bajoz, Máximo Pérez verkeerde.
Bajoz is een van de twee grootste wijnbouwcoöperaties
van Toro. Pérez was direct gecharmeerd van
de energieke Thomton en bood haar een functie in
zijn bedrijf aan. Hoe voegde er fijntjes aan toe
dat ze niet moest schrikken als ze de bodega betreedt.
Het wijnbedrijf zag er namelijk niet uit. Het vervallen
en totaal verouderde interieur van het type coöperatie
zag eruit zoals er nu nog tientallen in de Languedoc-Roussillon
zijn.
Thomton nam het aanbod aan, omdat de directeur van
het 241 leden tellende samenwerkingsverband net groen
licht had gekregen om een nieuw bedrijf op hetzelfde
terrein achter de verouderde coöperatie te laten
bouwen.
Rondleiding
We lopen naar de nieuwe winery die zeer modern is
ingericht. Overal moderne grote tanks, moderne persen
etc. Terug aan de voorkant van het bedrijf vraagt
Nicole of ik een geheim kan bewaren. Een lastige
vraag voor een journalist… Nou vooruit dan
maar. Ze zet in de goed geëquipeerde winkel
met wijnen en delicatessen een display opzij en opent
langzaam de deur erachter.. Het geheim van Bajoz:
de trieste aanblik van de totaal verouderde vorige
coöperatie. Toch maar even een foto maken. Zo
geheim is het nou ook weer niet.
Proeverij
Wit
1) Bajoz Malvasia 2003. Typische neus, niet erg
modern, geen fruit, simpel. Nicole: “Cetainly
not Verdejo”. Daar sluit ik me bij aan…
2) Ovation (60% verdejo en 40% viura). Frisse, uitnodigende
neus, prettig. Makkelijk en drinkbare partywijn.
(Gall & Gall: 5 euro 99 consument)
3) Ovation (100% verdejo) Rueda Verdejo. Prettige
wijn, meer persoonlijkheid. Goed.
4) Rosé Bajoz Rosado (100 % garnacha). Forse
neus.Krachtige structuur. Meer een ‘eet - rosé’.
(Gall & Gall consumentenprijs 5 euro 49)
Rood
5) Bajoz 2003 (25% garnacha, 75% tinta de toro).
Jonge ‘fruit forward entry level wine’.
In Spanje heet deze wijn ‘Caño’.
Geen houtgebruik. Fruitgedomineerde, moderne neus,
prettige smak, toegankelijk en sappig met hoge doordrinkfactor.
(Gall & Gall consumentenprijs. 5 euro 39)
6) Bajoz Tinta de Toro Cosecha Joven 2003. Voor 95%
geen houtgebruik. Behoorlijk diepe kleur. Goede neus,
nog wat gesloten. Stevige aanzet maar komt zacht
door. Voor een wijn uit Toro zou ik meer en vooral
lengte verwachten. Wel een sterke prijs-kwaliteitverhouding
(Gall & Gall consumentenprijs tussen 5 en 6 euro).
7) Bojoz Roble 2002 (3 maanden hout). Roble = semi
crianza. 100% tinta de toro. Goede neus, niet uitbundig,
stevige aanzet, hoog in de zuren, mist een verfijnde,
elegante structuur.
8) Bojoz Crianza 2000 (wordt wellicht opgenomen door
Gall & Gall). Goede neus, 6 maanden op Amerikaans
hout en 100% tinta de toro.Weer die hoge zuurgraad.
Zit geen verfijning in. (2000 was een lastig jaar
i.v.m. de regen voor de oogst).
9) Bajoz Reserva 1999 gemaakt van 100% tinta de toro
en 12 maanden op hout gelegd. Inmiddels 1 jaar op
fles. Geen diepe kleur. Hoge zuurgraad, geen verfijning,
een wijn van de oude stempel.
10) Gran Bojoz 2000. Zware, chique fles. Flagship
van de Bojoz-lijn. Expressieve neus. Nicole wilde
de wijn in een karaf doen maar vergat de karaf eerst
te filmeren (wijnlaagje aanbrengen). 100% Amerikaans
hout. Mooie complexe neus, forse aanzet, goede brede
smaak. Heeft inderdaad lucht nodig.
11) Finca la Meda 2002. Net uit het vat gehaald.
Behoorlijk diepe kleur. Forse wijn, wel wat meer
elegantie. Frans eikenhout.
12) Zelfde wijn maar nu met Amerikaans hout. Houttonen
nu te sterk aanwezig in de neus. Bittertonen komen
in de smaak terug. Frans hout heeft nu mijn voorkeur.
Rioja
13) Cyrano Crianza 2000 Rioja. Moderne stijl. Goede
smaak.
Wie Toro bezoekt, moet zeker even bij Bajoz langs
gaan. De wijnen zijn geen hemelbestormers, maar van
aanvaardbare kwaliteit gezien de prijs. De winkel
met de plaatselijke delicatessen is een bezoek waard.
Nog een andere ‘attractie’: Nicole Thomton,
ongelooflijke wat een energieke, gedreven vrouw
Bodegas Liberalia
Juan Antonio Fernández is eigenaar van deze
bodega aan de wijnavenue van Toro.
De kleine, drukke Fernández met snor houdt
van lijfelijk contact. Al pratend en lopend door
zijn bedrijf, houdt hij je arm om de 5 minuten vast.
De bodega-eigenaar is landbouwkundig ingenieur. Zijn
vrouw komt uit een vooraanstaande hotelfamilie in
Parijs.
Hij begon hier in Toro 10 jaar geleden met zijn wijnonderneming.
Hoewel de energieke ondernemer grootste plannen heeft,
staat er een vrij eenvoudige loods met daaronder
een enorme kelder. Hij heeft 2 jonge dames in dienst.
De een voor de administratie de ander voor het wijn
maken. De woordenstroom begint ons te vermoeien en
we zijn opgelucht dat we zijn wijnen in een hoekje
van de loods kunnen proeven.
De wijnen:
1) Liberalia Tres 2003. Hele rijpe expressie, stevige
aanzet, volle wijn, nog forse tannines, heeft tijd
nodig. Goed gemaakte wijn vraagt om geduld.
2) Liberalia Crianza 2001 Cuatro. Diepe kleur. Fruitexpressie,
sappig. Elegante doordrinkwijn. Gastronomisch.
3) Liberalia Cabeza de Cuba 2001. Mooie, expressieve
neus, stevige aanzet met behoorlijke tannines, structuur
en lengte. Mooi glas wijn maar heeft nog wel circa
3 jaar nodig om zich ten volle te ontwikkelen.
Juan Antonio Fernández heeft zijn wijnen
met grote cijfers van 0 tot en met 5 genummerd.
Als ik bij wijze van grap vraag of het prijs in euro’s
is, schiet hij in de lach. Emilio doet er nog een
typisch Nederlands schepje boven op: de basiswijn
met nummer 0 is dus gratis. ..
Importeurs: Ron Cohen en Provignoble
Copyright by : Wijnplein.nl | Jan Rook | | 9 bezoekers op de site
geven, maar bedacht me dat ze dat toch niet zou begrijpen.
De naam van de manager waarmee we een afspraak hebben
is voldoende om onze boeiende ontmoeting te beëindigen
en we wachten maar weer verder af. 
