Het eerste bezoek op woensdag 8 september betrof
voor de afwisseling niet een bezoek aan een bodega,
maar een proeverij in de wijngaard van Bodegas Valduero.
Valduero is een familiebedrijf dat in 1983 in Ribera
del Duero is opgericht. Men heeft in totaal 200 ha
wijngaarden in Rioja, Ribera del Duero en Toro.
We hebben in een hotel in Toro een afspraak met
de charmante en een van Spanje’s meest gerespecteerde
vrouwelijke oenologen, Yolanda Garcia Viadero. Ze
heeft haar exportmanager en een bediende (…)
meegenomen. Met 3 auto’s, waaronder een pick-up
met een tafel, wijn en nog veel meer, gaat het richting
een van de wijngaarden van deze bodega in Toro.
Aangekomen bij de heuvelachtige wijngaard houdt
Yolanda ons met informatie over de wijngaard aan
de praat terwijl de exportmanager samen met de bediende
de heuvel oprijdt om de proeverij voor te bereiden.
Plotseling komt de exportmanager van Valduero in
paniek van de heuvel afgereden. Men heeft vergeten
de kurkentrekker mee te nemen (…). Niemand
heeft er kennelijk een op zak. Ineens herinner ik
met het ‘royale gebaar’ van Viñaguareña.
Jawel de situatie is gered, want de kurkentrekker
blijkt nog in mijn tas te zitten. De exportmanager
rijdt opgelucht weer de heuvel op. Klik hier grote
foto.
Samen met de oenologe rijden we de heuvel op. We
schieten in de lach als we een surrealistische beeld
voor ons zien. Een keurig met linnen opgedekte tafel
aan de rand van de wijngaard…
Gekscherend merk ik op dat ze de kaarsen op tafel
zijn vergeten.
De proeverij
1) Valduero 2002 DO. Toro. Vrij diepe kleur. Tint
paars. Rijpe en rijke fruitgedomineerde neus. Stevige,
intense aanzet, concentraat, nog tannines met goede
lengte. Vrij hoge zuurgraad. Yolanda: “I try
to make wines to drink quickly”. Een goed gemaakte
wijn van nog vrij jonge stoken (5 jaar). Finesse
en rondheid moet in de komende jaren ogelijk zijn.
2) Valduero 2001 Roble DO. Toro. Oak aged. 100% Amerikaans
hout. Stevige, expressieve neus. Zachte aanzet, nog
wat tannineus.
3) Bepaald geen vrouwelijke wijn. Stroef. Wat groene,
onrijpe tonen.
Op de keurig gedekte tafel heeft de bediende inmiddels
de tapas gezet. Een oude boomstam dient als stoel.
Samen met Yolanda Garcia Viadero rijden we voor een
foto naar de beroemde zeer oude brug met het plaatsje
Toro op de achtergrond. Valduero Het is duidelijk
dat de nog vrij jonge wijnproductie van Valduero
in Toro zich nog verder moet ontwikkelen.
Frutos Villar, opgericht in 1920,
is de laatste bodega die wij op woensdag 8 september
bezoeken. Het is onze onze derde dag in Toro. Deze
bodega wordt gerund door de familie Villar. Jose Luis,
een soort Clark Kent-achtige, gereserveerde
man begroet ons. Hij doet sinds een week de export
en is net terug uit Duitsland waar hij op de financiële
afdeling van Dupont werkte. Hij spreekt drie talen,
maar maakt een timide indruk en zijn kennis van wijnzaken
in dit bedrijf is nog zeer beperkt. Zijn vader die
drie jaar geleden gestopt is om gezondheidsredenen,
voegt zicht bij ons om zijn zoon te steunen. Zijn
terrier ‘Ghost’ loopt achter ons aan.
In een splinternieuw gebouw,
dat met zijn strakke kubusvormen scherp afsteekt tegen
de traditionele oude bodega, dalen we de trappen af.
Terwijl ik Ghost tot twee keer toe bijna op zijn pootjes
trap, omdat ik de hond in de donkere bodega bijna
niet zag, komen we in een proefruimte aan waar je
het ondergrondse ‘vatenpark’ ziet liggen.
“Jullie zijn de eersten die deze proefruimte
gaan gebruiken” zegt vader Villar.
Proeverij
1) Muruve 2003, 100 tinta de toro zoals alle wijnen
onder het Muruve-etiket, fruitige neus, De smaak is
sappig, dik en krachtig, stevige taninnen. Correcte
afdronk.
2) Muruve Crianza 2001, veel fruit, krachtig, goed
houtgebruik, zachte taninnen en een mooie structuur.
Goede prijs-kwaliteitverhouding voor 7 euro (consument
in Spanje).
3) Muruve Reserva 1998 veel hout, traditionele neus
met vanille. Kruidige smaak, rijp fruit en mooie zuren,
goede balans. Mooie wijn, ondanks de neus die wat
traditioneel aandoet.
4) Muruve Elite 2001, Mediterrane neus van mint en
tijm. Fruitige inzet, geconcentreerd met rijpe zachte
taninnen. Goed evenwicht en lange afdronk
Frutos Villar is een bodega met een lange traditie
in wijnmaken. Deze Torowijnen hebben een eigen karakter,
tikkeltje traditioneel, maar in de positieve zin.
Geen gelikte superwijnen, maar wel in goed evenwicht
met de prijs. We
proeven ook hun rode wijnen uit Cigales Calderona
en Ribera del Duero Conde de Siruela, deze liggen
in de lijn van de Toro. Deze worden ook onder het
Elite etiket uitgebracht. Daarnaast produceren ze
ook in Rueda een vino de la tierra de Castilla y León.
De Familie Villar is een hartelijke en toegankelijke
familie en dat stralen de wijnen ook uit.. Met Ghost
op de voorgrond zet Jan iedereen voor de moderne bodega
op de foto. Ze zwaaien ons uitgebreid uit. Als we
wegrijden pas ik extra op voor de onzichtbare hond.
Importeur in Nederland: San Barcos Wijnen B.V. Hilversum
Importeur in België: P.J. Vermeiren, Brussel
Website : www.bodegasfrutosvillar.com
Estancia Piedra: Een Schot in Toro
Het met kiezelstenen bezaaide zandpad lijkt vanaf
de entree oneindig lang. Ik had een afspraak om 13:00
uur, maar de fotosessie onderaan de brug van Toro
liep uit. Als ik om 13:12 uur mijn auto parkeer naast
een 4x4 komt Inma, de directrice van Estancia Piedra
naar buiten. Zij had me eerder die morgen min of meer
bevolen niet na 13:15 uur te komen, omdat ze anders
zou vertrekken. Was de toon gezet?
Wijngaarden in Afrika
Grant Stein, (op zijn Schots uitgesproken Stien)
is een puissant rijke advocaat die als jonge student
in de rechten een droom had: een wijnhuis, type château,
ergens in Europa.
Een jaar of acht geleden wordt deze droom werkelijkheid.
Hij maakte definitief de keuze om een stuk grond te
kopen met oude wijngaarden. Als gedreven wielrenner
had hij al bijna alle Europese wijngebieden per fiets
bezocht. De
keuze viel uiteindelijk op Spanje, omdat hij het Spaans
beheerst en omdat hij als Schot zich het meest kon
vereenzelvigen met de uitgaansmentaliteit van de Spanjaarden.
Een goede vriend bracht hem in contact met Toro.
Daar kocht hij een van de oudste aaneengesloten wijngaarden
van de regio. Dat was toen een stuk grond van 40 hectaren
van met wijnstokken van 38 jaar oud. Om logistieke
redenen, kocht hij er nog eens 18 hectaren bij. De
oude wijngaard bevat zo´n 20% garnacha die tussen
de tinta de toro staat aangeplant. Je kunt vanaf het
hoger gelegen huis van Grant Stein her en der de lichter
groengekleurde garnachastokken gemakkelijk herkennen.
De grondsoorten maken van de wijngaard een mooi schouwspel.
Het is een soort gebobbelde lappendeken met zand-,
kalk- en steenbodems. Op een luchtfoto in de bodega
zag ik dat deze hele wijngaard met de naam ‘Bocaraje’,
de vorm heeft van het continent Afrika. Je zou dus
kunnen zeggen dat ik zojuist vanuit Algerije de wijngaard
bekeek, terwijl ter hoogte van de Kaap, nog een klein
oud wijngaardje ligt met de naam ‘Paredina’.
De druiven voor witte wijn worden ingekocht van boeren
met oude wijnstokken. De oenoloog is niemand minder
dan de ex- Marques de Griñon wijnmaker Ignacio
de Miguel, dé Spaanse jet set oenoloog. Alle
ingrediënten zijn dus aanwezig om een goede wijn
te maken.
Proeverij
Cantadel range: Cantadal betekent daar zoiets als
‘grond die alleen geschikt is voor wijn’
omdat er alleen maar grote ronde stenen (cantos) liggen.
Wit
1) Cantadel vino de mesa 2003, 50% verdejo, 50% albillo,
De albillo is niet toegestaan in Toro, vandaar de
keuze er een vino de mesa van te maken. Deze wijn
zal later als vino de la tierra op de markt komen.
Frisse sappige inzet, beetje vettig, zoet fruit. Goede
balans en lange afdronk. Mooie witte wijn.
2) Cantadel 2001 100% verdejo fermentado en barrica.
Flinke houttonen in de neus. Rijp fruit, sappig en
krachtige zuren, nootachtig in de afdronk. Elegante
gastronomische wijn. Slechts 4000 flessen in productie.
3) Cantadel Rosado 2003, 100% tinta de toro. Ingetogen
fruitige neus, fruitige inzet, ontwikkelt zich goed
in de mond, goede structuur, kruidig in de afdronk.
Rood
4) La Garona, 2002, is een 100% tinta de toro die
dit jaar voor het eerst op de markt is.
Veel rijp fruit, goede zuren, taninnen zijn stevig
maar rijp. Nu al goed drinkbaar. Het etiket wijkt
af van de rest.
5) Estancia Piedra Selección 1999, afkomstig
van de Bocaraje-wijngaard. 12 maanden nieuw hout.
Stevige houttonen in de neus, rijp fruit. Sappig en
zacht in de mond. Rijpe tanninen, lange afdronk
6) Estancia Piedra Pardina 1999, van de Paredina wijngaard
met oude stokken.18 maanden nieuw hout. Veel fruit,
kruidig. Krachtige wijn, elegante zuren complex en
goede balans. Kan nog wel even mee.
Conclusie: een zeer interessante bodega, met rode
topwijnen, en veel experimenten in wit en rosé.
En als ik de Spaanse wijngidsen erop nasla, dan zijn
ze het er unaniem over eens dat Estancia Piedra inmiddels
tot de klassiekers van Toro behoort. Een goede prestatie
voor een Schot die pas 5 jaar wijnOlivares op de markt
brengt. Inmaculada Canibano Olivares was overigens
uiterst vriendelijk tegen me, maar later begreep ik
dat het in Toro een feestdag was en dat zij speciaal
voor ons op de bodega was gebleven. Klasse!
situatie is gered, want de kurkentrekker
blijkt nog in mijn tas te zitten. De exportmanager
rijdt opgelucht weer de heuvel op. 
gereserveerde
man begroet ons. Hij doet sinds een week de export
en is net terug uit Duitsland waar hij op de financiële
afdeling van Dupont werkte. Hij spreekt drie talen,
maar maakt een timide indruk en zijn kennis van wijnzaken
in dit bedrijf is nog zeer beperkt. Zijn vader die
drie jaar geleden gestopt is om gezondheidsredenen,
voegt zicht bij ons om zijn zoon te steunen. Zijn
terrier ‘Ghost’ loopt achter ons aan.
In een splinternieuw 
gebouw,
dat met zijn strakke kubusvormen scherp afsteekt tegen
de traditionele oude bodega, dalen we de trappen af.
Terwijl ik Ghost tot twee keer toe bijna op zijn pootjes
trap, omdat ik de hond in de donkere bodega bijna
niet zag, komen we in een proefruimte aan waar je
het ondergrondse ‘vatenpark’ ziet liggen.
“Jullie zijn de eersten die deze proefruimte
gaan gebruiken” zegt vader Villar. 
We
proeven ook hun rode wijnen uit Cigales Calderona
en Ribera del Duero Conde de Siruela, deze liggen
in de lijn van de Toro. Deze worden ook onder het
Elite etiket uitgebracht. Daarnaast produceren ze
ook in Rueda een vino de la tierra de Castilla y León.
De
keuze viel uiteindelijk op Spanje, omdat hij het Spaans
beheerst en omdat hij als Schot zich het meest kon
vereenzelvigen met de uitgaansmentaliteit van de Spanjaarden.
