Door Johan Veenstra

Nooit eerder heb ik de neiging gehad mij in een jurk te willen steken. Geen enkel ogenblik heb ik ooit overwogen mij de kleding toe te eigenen van een sekse waar ik niet toe behoor. Hoe liberaal ik in beginsel ook ben, hier is geen denken aan. Een man is herkenbaar aan zijn lange broek en daarmee uit.

Op weg naar Kaysersberg is het echter voor het eerst gaan jeuken. Als alles goed gaat word ik straks ingezworen als lid van de belangrijkste wijnbroederschap van de Elzas. Na het succesvol afleggen van een ingewikkelde test zullen mannen en vrouwen in rode toga’s mij het blauwe erelint omhangen van de Confrérie Saint-Etienne d’Alsace, een eerste stap naar verdere vineuze glorie. En diep in mijn hart hoop ik dat deze route ooit zal leiden naar een plaats temidden van de fine fleur van het lokale wijngilde, zetelend in het Château de Kientzheim, het wachtlokaal van de vineuze hemel. Maar zover is het nog niet, eerst wacht mij en de andere genodigden van wijnimporteur Van der Linden, Walraven & Sax een examen van extreme zwaarte.

En hier, op de brandend hete binnenplaats van het Château, krijg ik - heel even maar - alweer een zonderlinge aandrang. Terwijl de koperen ploert ongenadig zijn werk doet, loopt het smeltwater langs de binnenzijden van mijn smoking naar mijn schoenen. Waarom heb ik toch bezuinigd op de aanschaf van een onmisbaar attribuut voor wie vooruit wil komen in een wereld van feesten en rituelen? Waarom niet met een groots gebaar de portemonnee getrokken voor een kledingstuk van de allerfijnste scheerwol, koel als een voorjaarsbries in de Vogezen? Waarom toch bezweken voor de verlokking van goedkoop polyester? Verlangend kijk ik naar de dames in flinterdunne galajurken van de meest hittebestendige stoffen. Principes vragen offers, maar diep in mijn hart zou ik vandaag wel willen ruilen.
Maar is het wel de zon alleen die mij zo ongenadig teistert? Of wreekt zich hier het ongecompliceerd plezier van gisteravond?

Sing mal eins

Na een met de beste wijnen besproeide picknick onderweg was ons gezelschap net op tijd in de Elzas neergestreken in ons hotel om de aftrap te kunnen zien van de wedstrijd Nederland – Ivoorkust. Uiteraard geheel gehuld in het oranje. Zwijgend en met de staart tussen de benen hadden wij ons na afloop wandelend begeven naar het centrum van Ribeauvillé, waar wij verwacht werden voor het welkomstdiner. In de relatieve koelte van het restaurant werden wij welkom geheten door een goedgeklede veertiger met een blozend koorknapengezicht die zich voorstelde als Jean Trimbach, directeur van het befaamde familiedomein.

Verwachtingsvol maar ook nog wat timide namen wij plaats aan de lange tafel die voor ons gedekt stond. Het is natuurlijk niet niks om de maaltijd te mogen delen met Jean Trimbach, naamgenoot en verre erfgenaam van de oprichter van het wijnhuis uit 1626. Hadden wij ons wel op de juiste wijze op dit treffen voorbereid? Ons niet een beetje formeler moeten kleden uit respect voor onze gastheer?
Veel tijd om hierover na te denken was er niet. Plots werd het gezelschap opgeschrikt door twee felle tikken op een wijnglas, gevolgd door een sonoor en langgerekt geluid vanaf het midden van de tafel. “Lááááááááááá” klonk het uit de mond van niemand minder dan Jean Trimbach zelf. “Lááááááááááá” - net zolang totdat iedereen de toon had overgenomen en wij konden beginnen aan het eerste couplet van een lange serie wijnliederen:

“Sing mal eins, trink mal eins, trala lala lalala,
Sing mal eins, trink mal eins, trala lala lááááááááááá"

Klik hier voor filmpje

Onnodig te zeggen dat het ijs door deze actie definitief gebroken was. Wij kwamen hier niet alleen om te eten en te drinken, maar vooral ook om te zingen! Tussen riesling en ‘choucroute royal’ schalde tot diep in de avond de stem van het Nederlandse volk, onder de bezielende leiding van Jean Trimbach, de ‘Leeuw van Ribeauvillé’.

Volgende deel: klik hier
Laatste deel: klik hier