In de vallei van de Rio Magro ligt Bodegas Vegalfaro. Aan de basis van het bedrijf liggen de inmiddels ruim 20 jaar oude wijnstokken. Dat is op zich toch niet bijzonder. Maar wel als het merlot, shirah, cabernet sauvignon, chardonnay en sauvignon blanc betreft. Niemand behalve Andrés Valiente in Utiel-Requena dacht in 1982 aan iets anders dan bobal en bulk. Zelfs andere gebieden in Spanje waren nog niet zover. Alleen grote bedrijven als Torres en enkele andere voorlopers in Rioja en Navarra konden zich dergelijke luxe permitteren.

Ontvangst

Andrés Valiente ontvangt ons op donderdagmiddag op zijn landgoed. Zijn zoon Rodolfo is verhinderd. Van ver af zie ik hem ons staan opwachten, terwijl we de weg naar de bodega inslaan. Helaas komen we een uur later aan dan afgesproken. Een eerder opgelopen vertraging in het programma hebben we niet meer in kunnen halen. Als een gentleman leidt hij ons tot aan de wijngaarden, die van de bodega af tot aan de rivier Magro lopen. En vanaf een terrasje, overzien we alle wijngaarden, tot op een aantal kilometer afstand. Casa Alfaro, Casa Capote en finca La Muela zijn de namen van zijn wijngaarden, die hemelsbreed ingeklemd liggen tussen bodegas Murviedro en Torre Oria in liggen.

Oprechte passie

Alle stokken zijn geplant door Andrés Valiente, een fenomeen in runderhuiden, en ex-eigenaar van een zeer succesvol familiebedrijf dat tot de tien grootste van Europa in zijn sector behoort.

Voor het geld hoefde hij het dus niet te doen. Als een telg uit een wijnbouwersfamilie heeft hij in tegenstelling tot zijn broers, die ook in de runderhuiden zitten, de passie voor wijn van zijn voorouders overgenomen. Wat brengt iemand ertoe 70 hectaren wijngaard aan te planten terwijl je een bedrijf runt van 375 personen?

Rare Franse druiven

Pure passie, dat is duidelijk. Inmiddels is Andres Valiente naar mijn schatting de 65 gepasseerd. Hoewel zijn vrienden in de wijnwereld hem jarenlang voor gek verklaarde, met zijn ‘rare Franse druiven tussen de alles dominerende bobalstokken’, hield hij vast aan zijn droom, dat alleen van de beste druiven de beste wijnen worden gemaakt.
De tijd heeft de visie van Andres Valiente enigszins achterhaald. Maar het lijkt erop dat hij zijn mening niet bijstelt, als we voorzichtig vragen wat hij van de “nieuwe” bobals vindt. Uit respect voor zijn mening en de indringende lichtelijk suggestieve tegenvraag, dat ik het toch met hem eens moest zijn dat de beste wijnen uit Frankrijk komen, besluit ik hem gelijk te geven.

De zoon

Zoon Rodolfo Valiente, is pas sinds enkele jaren in de wijn actief. Terwijl hij een managementpositie bekleedde bij een transportmultinational in de haven van Valencia, gooide hij zijn carrièreroer volledig om.
Tot de verbazing van zijn vader, die hem nooit had gestimuleerd om de wijnsector in te gaan, ging hij oenologie studeren aan de wijnschool van Requena.
Daar nam hij als ervaren jurist weer plaats in de schoolbanken. Toevallig deelde hij het cursusjaar met veelbelovende studenten zoals Toni Sarrion van bodega Mustiguillo en Pablo Calatyud, een andere rijzende ster in Valencia.
Hoewel juist deze twee medestudenten nu succes oogsten - mede dankzij de hulp van Sara Perez, dochter van de Priorato-goeroe Jose Luis Perez - vertrouwde Rodolfo me toe , dat hij destijds de offerte afsloeg om ook met Sara Perez samen te werken.
Nu trekt hij denk ik wel eens zijn haren uit zijn hoofd. Maar Vegalfaro heeft voldoende eigen kracht om persoonlijke wijnen te maken.

Monovarietals

Toen Rodolfo een aantal jaar geleden met enkele monovarietals van oude Franse wijnstokken op de markt kwam, stond heel Utiel-Requena perplex.

Alsof de familie Valiente in het geheim zijn moment afwachtte om toe te slaan.
Natuurlijk is het een en ander veranderd sinds 1982.
De bobal is inmiddels herontdekt. De Franse importdruiven zijn niet per definitie zaligmakend. Het mooie van Vegalfaro is, dat de toekomst juist in de blends ligt.
Rassen als cabernet sauvignon. merlot en syrah geven een eigen stijl aan de wijn in combinatie met bobal. En dan ook nog eens van oude stokken. En een betere uitgangspositie dan Vegalfaro is bijna niet denkbaar in Utiel-Requena.
Menig wijnmaker uit de regio is daar jaloers op.

Experimenten

Sinds een aantal jaren zijn de wijnen van Vegalfaro op de markt. Zelf experimenteert Rodolfo met andere variëteiten zoals malbec, nebiolo en riesling. Tempranillo en bobal ontbreken uiteraard niet. Hij maakt ook behendig gebruik van garnacha tintorera die hij heeft gekopieerd uit de buur-D.O. Almansa.

Druppelirrigatie

Alle stokken staan er gezond bij.
Het druppelirrigatiesysteem zorgt voor de juiste dosering water, net voldoende om teveel stress te voorkomen. De keuze in 1982 was duidelijk: nobele kleine druiven, het tegenovergestelde van de toenmalige bobal en macabeo. Andrés is er al 20 jaar lang van overtuigd, dat een laag rendement van een halve liter most per kilo druif, de sleutel is tot succes. De kleiachtige rode grond draagt een steentje bij aan het lagere rendement.

Geproefd:

Vegalfaro Rosado: een stevige donkere rosé, 50% merlot en 50% cabernet sauvignon, met drie maanden hout. Frisse neus, veel fruit, stevige aanzet, sappig. Rosé met een forse structuur, echte gastronomische rosé, bijna als rood te drinken. Bijzonder!

Vegalfaro Joven 2004: tempranillo, bobal, merlot, cabernet sauvignon.
Veel fruit, eenvoudige stijl, prettig drinkbaar, geen hoogvlieger, lekker voor bij het eten.

Vegalfaro Semi crianza 2004: 3 maanden hout, zelfde samenstelling tempranillo, bobal, merlot, cabernet sauvignon als de jonge wijn zonder hout. Fruitig, matige balans, matige structuur.

Vegalfaro Crianza 2003: Tempranillo, merlot, syrah. Krachtige inzet, duidelijke invloed van de syrah, fruit en kruidigheid, beetje droppig in de afdronk.

Pago de los Balagueses Merlot 2003: Typisch voorbeeld van een merlot in een te warme regio, te rijp geplukt, veel extract, daardoor een beetje uit balans. Vermoeiende wijn. Mist finesse om door te drinken. Geen gemakkelijke wijn voor de Europese markt.

Pago de los Balagueses Syrah 2003: Elegante neus, sappige fruitige inzet, zeer geconcentreerd. Ook hierbij geldt, een wijn voor liefhebbers. Helaas niet voor mij. Geen gemakkelijke wijn voor de Europese markt.

Vatmonsters

Tijdens een eerder bezoek aan de bodega begin juli 2005, proefde ik een blend uit 2004 van bobal en garnacha tintorera op vat. Geweldige structuur, zacht fruitig, zeer evenwichtig, en slechts 1 maand Hongaars eiken. Ondanks zijn ruim 14% alcohol een zeer geslaagd experiment, dat waarschijnlijk in een blend zal verdwijnen. Het volgen waard.

Tempranillo 2004
8 maanden Hongaars hout, malolactische gisting op hout. Krachtige sappige inzet. Mooie zachte tannines, veel fruit. Goede balans met hout.

Merlot 2004
Ligt nu 1 maand op vat, maar zal zeker 7 maanden langer blijven liggen. Frans eiken. Zeer mediterrane geur van eucalyptus, en rozemarijn. Fruitig, sappig, veel kracht.

Conclusies

Conclusie: Vegalfaro is een bijzonder bedrijf met veel potentie. Helaas komt het nu nog niet uit de verf met de wijnen die nu op de markt zijn.
Het ‘monovarietalverhaal’ van de merlot en de syrah heeft me niet overtuigd, wat niet wegneemt, dat er natuurlijk overal liefhebbers voor te vinden zijn. Een eerder geproefde Vegalfaro Chardonnay ‘Fermentado en Barrica’, had teveel hout en was daardoor te log.
Ik denk dat de toekomstige blend van Rodolfo, een grote toekomst zullen hebben.

Ik ben benieuwd hoe de huidige vatmonsters van tempranillo, merlot en syrah het gaan doen met de de blends van bobal en garnacha tintorera.

Lees alle artikelen:klik hier