Door Jan Rook

Tijdens de Wine Professional presenteerde Wijnkoperij Okhuysen de wijnen van Maison Camille Giroud. De bourgogneproducent was jarenlang het boegbeeld van de traditionalisten van Beaune. In 2001 kwam een einde aan het familiebezit. Een groep Amerikaanse investeerders leidt het bedrijf de 21ste eeuw in. Nieuwe eigenaren, in een nieuwe eeuw en een nieuwe stijl.

Maison Camille Giroud werd in 1865 door de bourguignon met die naam opgericht. Zijn zoon Lucien vestigde een reputatie op het gebied van bourgognewijnen, die jaren nodig hadden om op dronk te geraken en dus lang bewaard konden (moesten) worden.
Na het overlijden van Lucien Giroud namen de beide zonen Bernard en François de leiding van het bedrijf over. Ze kochten voornamelijk wijnen die de maloloactische gisting hadden ondergaan, lieten ze 18-36 maanden op vaten liggen. De druiven die ze vinifieerden werden vaak niet ontsteeld, de extractie was fors, de tannines krachtig. Bourgognewijnen als marathonlopers. De gebottelde wijnen bleven daarna nog 3-4 jaar op fles in de kelders. Alleen als de wijn echt klaar was, verliet de wijn de kelder.

1865-2001

Deze traditionele aanpak kom je tegenwoordig niet vaak meer tegen. Alleen bedrijven zoals Bourrée (Gevrey) en Robert Ampeau (Meursault) werken zo. De werkwijze was jarenlang succesvol. In de laatste tien jaar werd de enorme voorraad en het renteverlies een steeds zwaardere last. Meer dan 100.000 flessen gingen zo ieder jaar de kelders in en de vraag rees, hoelang het bedrijf dit zo zou kunnen volhouden.
De beide broers konden zich niet verenigen in een nieuwe aanpak en besloten het bedrijf te verkopen.
Een groep van 7 Californische investeerders kocht in 2001 Maison Camille Giroud en stelden de bekende tot Française genaturaliseerde Amerikaanse Becky Wasserman aan als algemeen directeur. Becky Wasserman verliet de Verenigde Staten zo’n 35 jaar geleden en handelde aanvankelijk in wijnvaten die zij aan de Californische wijnindustrie verkocht. Uiteindelijk stapte ze over op de wijnhandel (1979) en richtte het handelshuis Le Serbet op dat inmiddels agent is van circa 50 bourgognehuizen.

David Croix

Inmiddels heeft ze Giroud langzaam maar zeker in de nieuwe eeuw binnengeleid met een radicale afbouw van de grote voorraden, het terugbrengen van de productie, renovatie van de kelders en vinificatieruimten. Met de jonge 26-jarige wijnmaker David Croix (die nog wat van het oude regiem heeft meegemaakt) is de stijl inmiddels van rustiek naar modern gewijzigd, waarbij uiteraard de terroir een centrale rol speelt.

De ‘nieuwe’ Giroud is met ingang van de oogst van 2001 geïntroduceerd. De meeste wijn wordt aangekocht na de malolactische vergisting. Op het bedrijf verwerkt men i.v.m. een contract met de broers Giroud de druiven van wijngaarden verwerkt. Voor de persing gebruikt men nog steeds de oude houten pers. Een van de laatste overblijfselen van het oude Maison Giroud die nog hun nut bewijzen. De eerste wijn die volledig door het nieuwe team is gemaakt is 2002.In 2002 kocht Giroud weinig wijn aan, wel druiven en most. Uiteindelijk maakten ze 20 rode en 8 verschillende witte wijnen. 2003 was ongeveer hetzelfde: druiven en most van voor 21 verschillende rode en 3 verschillende witte wijnen. Dit laatste i.v.m. het lastige jaar 2003 dat erg warm was.

Procedure en terroir

De druiven worden nu volledig ontsteeld en de persing vindt met de oude houten wijnpers (1920) plaats. David Croix werkt het liefst met houten vergistingvaten. Aan de hand van de parameters van het ruwe materiaal en de smaak van de druiven stelt men de vinficatieprocedure vast. De Nederlander Stéphane Kat (neef van Louis Kat van Wijnkoperij Okhuysen) is als commercieel directeur van Giroud al jaren werkzaam voor Giroud en betrokken bij de kwaliteitsbewaking. Hij kent als geen ander de bijzondere typiciteit van de terroir. Stéphane Kat leidde de wijnproeverij.

Proeverij

1) 2000 Côtes de beaune, Les Pierres Blanches. Goudgele kleur, rijke, rijpe neus, toon van vuursteen, wat rokerig, complexiteit. Filmende aanzet, vol, mooi concentraat, goede zuren. Kan nog wel een paar jaar mee.
2) 2001 Côtes de Beaune, Les Pierres Blanches. Duidelijke boterigheid van de chardonnay, forse aanzet, wat filmend in de smaak, kracht en lengte.
3) 2002 Côtes de Beaune, Les Pierres Blanches. Lichter,speelser in de neus. Frisser, minder zwaar, toch krachtige aanzet met mooie minerale tonen. Duidelijk stijlverandering van Giroud.
4) 2002 Meursault, Les Casse Têtes. Mooie neus, niet het kenmerkende van een premier cru Meursault, maar toch goed. Smaak, zuiver, goed concentraat.

Culinair intermezzo:

Bij het glas Meursault bereidde Edwin Kats à la minute een Ravioli gevuld met Sint Jakobsmosselen en truffel, gestoofde courgette en beurre blanc met gedroogde tijm.
Een bijzonder geraffineerd en smaakvol gerecht. Complexe combinatie van smaken met de zachte structuur van de ravioli, de smaak van de Jacobsmosselen in een heerlijke beurre blanche met een vleugje tijm. Knap! Zowel de wijn als gerecht winnen aan smaak.

5) 2002 Montrachet, Grand Cru. Helaas was deze wijn op onze tafel niet zuiver. Een slokje uit een glas van iemand aan de andere kant van tafel toonde wel een hoog niveau aan, maar er was te weinig om hier een goede proefnotitie van te maken. Jammer.
6) 2001 Corton, Les Renardes. Haast nog een tikje paars. Vrij lichte kleur (maar dat is normaal)verfijnde Pinot Noir-neus, speels, niet boers, behoorlijke tannines, mooi zuiver fruit en fris. Complimenten voor de juiste temperatuur. Frisse, zuivere aanzet, prettige structuur, niet te log, niet voor de lange termijn. Moderne stijl. Niet het klassieke van een Corton.

Culinair intermezzo:

Bij dit glas kwam een gerecht van runderstaartstuk met cannelloni van knolselderie en truffel, saus van rode wijn. Technisch uiteraard goed gemaakt, maar ik kan me andere gerechten voorstellen, die een wat makkelijker structuur hebben. Lastig snijden, geen gemakkelijk gerechtje. In combinatie met de wijn ontging me hier de ratio.

7) 1996 Beaune, 1er Cru Les Reversées. Wijn komt net uit een moeilijke periode. Duidelijk een tint bruin. Lastige neus, klassieke, rustieke bourgogneneus. Wie kan dit nog waarderen?
8) 1993 Beaune, 1er Cru Les Teurons. Vrij diepe kleur voor een bourgognewijn. Duidelijk tint bruin. Neus: rustiek, pastoriestijl. Complexiteit. Zachte aanzet. Nu goed op dronk.
9) 1988 Beaune, 1er Cru Les Bressandes. Bruin prominent aanwezig. Typische neus van een oude bourgogne. Wie herkent dit nog? Zachte smaak, nu drinken.
10) 1976 Beaune, 1er Cru Les Marconnets. Veel bruin in de kleur. Kenmerkend bourgognestijl van de oude stempel. Nog een volle smaak. Nog ‘alive and kicking’.

Mooiste wijn van de serie is voor mij de 1993.

11) 2003 Beaune , 1er Cru Les Avaux. Is een fustmonster. Duidelijk een tint paars. Mooie fruitexpressie. Zuivere stijl, lichte aanzet, mis de structuur van een groot jaar. Druiven zijn in dit warme jaar in augustus geplukt. Bepaald lastig jaar om een nieuwe stijl bourgogne neer te zetten onder condities waar men in Californie wel raad mee weet. Goddank dus geen jammy bourgogne, maar geen jaar om een bijzondere bourgogne te maken. .

Conclusies

Het is duidelijke dat de ‘oude’ Giroud op dood spoor zat. De bedrijfsvoering had natuurlijk al 15-20 jaar geleden aangepast moeten worden. De verkoop aan de Amerikanen heeft in ieder geval de weg vrijgemaakt voor een radicaal andere aanpak die meer van deze tijd is.

De Nederlandse commercieel directeur van Giroud, Stéphane Kat, speelt een belangrijke rol in de transformatie naar de ‘nieuwe’ Giroud. Als kenner van de terroir van de Bourgogne weet hij als geen ander, hoe belangrijk de rol van de terroir in de nieuwe stijl bourgognewijnen van Giroud is. Inmiddels werkt Wijnkoperij Okhuysen al zo’n 15 jaar met Giroud samen.

Xavier Kat: “Wij verwachten zeer veel van de nieuwe stijl. Het huis werkt nog steeds 100% op kwaliteit en doet daar geen concessies in. Tegelijkertijd is er afscheid genomen van enkele ‘heilige huisjes’, zoals het hele oude hout en de zeer lange opvoedingen. Toch blijven de wijnen klassiek en zullen ze een groot bewaarpotentieel houden. Groot voordeel is wel dat de wijnen zich ook jong al fantastisch presenteren en geen last hebben van ‘bottelziekte’.”

Van een rustieke ‘pastoriestijl’ omschakelen naar een eigentijdse stijl met goed bewaarpotentieel en behoud van de terroir, is geen eenvoudige, maar wel een noodzakelijke stap om te overleven. Liefhebbers van die oude wijnen van Giroud kunnen trouwens nog bij Wijnkoperij Okhuysen terecht: klik hier

Website Wijnkoperij Okhuysen: www.okhuysen.nl